piątek, 27 czerwca 2014

#15 - "Przeprosiny nie sprawią, że o tym zapomnę."

         Ani trochę nie podobało mi się to, że miałam opuścić Nowy Jork. Co prawda nienawidziłam tego miasta i jeszcze dwa tygodnie temu marzyłam o tym, żeby stąd wyjechać, ale teraz ta wizja niezbyt mi się podobała. Justin zapewnił mnie, że zajmie się James'em i gdy już będzie po wszystkim, to będę mogła wrócić. Nie chciałam, żeby brudził sobie nim ręce. Dobra jakby nie patrzeć, to zrobił mi krzywdę, ale cholera nie jestem aż taka okrutna, nie chcę by spędził resztę swojego życia w więzieniu. Justin po prostu podczas swojej drogi się zagubił i teraz szuka wyjścia z tego całego bałaganu. Wybrał nie ten zakręt co trzeba i teraz najzwyczajniej w świecie szuka wyjścia. Cały czas ciekawiło mnie to skąd zna James'a, ale nie jestem na tyle odważna, żeby go się o to zapytać.
         Z hukiem położyłam walizkę na panelach, która była kurewsko ciężka. Nie miałam pojęcia na jak długo wyjeżdżam, więc wolałam się porządnie spakować. Cicho westchnęłam, po czym usiadłam na brzegu łóżka i zębami chwyciłam moją dolną wargę. Nagle drzwi od mojego pokoju się otworzyły, więc podniosłam wzrok i spojrzałam na Justina.
         - Nie chcę wyjeżdżać. - powiedziałam patrząc na szatyna. Z ust chłopaka wydobyło się westchnięcie, po czym podszedł bliżej mnie i przykucnął przy mnie.
         - Nie masz pojęcia do czego ten człowiek jest zdolny, nie chcę aby stała Ci się krzywda. - spojrzał w moje oczy, a ja westchnęłam i skierowałam wzrok na jego brązowe tęczówki. Otwierałam już usta by wypomnieć mu to co mi zrobił, ale zaraz sobie uświadomiłam, że Justin naprawdę tego żałuje i nie powinnam mu o tym przypominać na każdym kroku.
         - Co zamierzasz mu zrobić? - zapytałam marszcząc brwi, a na moim czole pojawiła się charakterystyczna zmarszczka. Bieber przejechał palcami po swoich włosach, po czym podniósł się do pozycji stojącej.
         - To nie jest ważne. - odparł nonszalancko, po czym wzruszył ramionami. Przewróciłam oczami i prychnęłam.
         - Dla mnie jest. - syknęłam przez zaciśnięte zęby, a Justin posłał mi wymowne spojrzenie. Chciał mi nim przekazać, że i tak mi nic nie powie, więc mam się zamknąć.
         - To masz pecha.
         - Faktycznie go mam. Chłopak, który niegdyś wyrządził mi krzywdę, teraz chce mi pomóc i uratować mi życie. Wow super. - zironizowałam, po czym zaplotłam ręce na piersiach i spojrzałam na Justina spod przymrużonych powiek.
         - Ile razy mam cię przepraszać? - warknął patrząc na mnie.
         - Przeprosiny nie sprawią, że o tym zapomnę. - syknęłam, a następnie wyszłam ze swojego pokoju trzaskając drzwiami. Wiem, że jeszcze parę minut wcześniej mówiłam, że nie powinnam wypominać Justinowi jego błędów, ale cholera nie umiem o tym od tak zapomnieć. Co prawda czułam się przy nim teraz bezpiecznie, bo wierzyłam, że nie chce mnie skrzywdzić. Jednak cząstka mnie nadal żywiła do niego urazę, strach.

*
         Przytuliłam się do Christiana, następnie do Sereny, a na samym końcu do Ryana. Nie chciałam ich zostawiać, bo mimo wszystko zżyłam się z nimi. Jednak ufałam Justinowi i czułam, że to co mówi jest prawdą. James był zdolny do wszystkiego i nie zawaha się mnie skrzywdzić, jeśli tego zapragnie. Bałam się, że zrobi coś Justin'owi. Nie wybaczyłabym sobie tego, że wyjechałam, a on za mój błąd dostał po dupie. Może i dwa miesiące temu skakałabym z radości, gdyby Bieber'owi groziło niebezpieczeństwo, ale teraz jest zupełnie na odwrót.
         - Jesteś pewna, że chcesz wyjechać? - zapytała Serena patrząc na mnie. Westchnęłam, a następnie skinęłam głową. Oczywiście, że nie chciałam, no ale sami wiecie. - Mam nadzieję, że wrócisz szybko, bo sama nie wytrzymam z tymi trzema idiotami. - jęknęła, a ja się roześmiałam.
         - Idiotami? No wiesz ty co? - sapnął urażony Christian patrząc spod byka na swoją przyjaciółkę. - Ryan i Justin może są debilami, ale ja nie. - dodał, a ja zacisnęłam wargi w wąską linię, żeby nie zacząć się czasem śmiać.
         - Wmawiaj sobie. - mruknęła Serena. Christian przewrócił oczami, a następnie oparł się bokiem o framugę od drzwi. Zdecydowanie będzie mi brakować tych ich genialnych rozmów, pomyślałam.
         - Zapakowałem walizkę do bagażnika, możemy ruszać. - usłyszałam za sobą głos Justina. Skinęłam lekko głową, po czym ostatni raz przytuliłam się do moich przyjaciół żegnając się z nimi. Wiedziałam, że Ryan podejrzewa, że jest coś nie tak, ale na szczęście o nic nie pytał. Nie chciałam mu o tym mówić, a nawet jeśli, to i tak bym nie mogła.
         - Wrócę niedługo. - uśmiechnęłam się słabo do nich, a następnie nie czekając aż coś powiedzą, to zeszłam na dół po schodach.

*

         Obserwowałam mijający krajobraz zza szybą samochodu, jednocześnie cicho wzdychając. Razem z Justinem jechaliśmy już przez dobrą godzinę, a żadne z nas ani razu się nie odezwało. Głuchą ciszę wypełniał śpiew Ed'a Sheeran'a - I See Fire. Bardzo lubiłam tą piosenkę. Sam wokal i tekst powalał na kolana, ale jednak najbardziej podobała mi się gitara. Jakieś dwa lata temu grałam na gitarze, ale jakoś przestałam, ponieważ już mi się znudziła.
         Wypuściłam powietrze z ust, a następnie kątem oka spojrzałam na Justina. Chłopak patrzył na ulicę, jednocześnie marszcząc delikatnie brwi. Ręce były zaciśnięte na kierownicy, a palce wystukiwały rytm piosenki. Koniuszkiem języka nawilżył swoje usta, a następnie kolanami przetrzymał kierownicę i szybko wyjął z kieszeni paczkę papierosów. Skrzywiłam się, ponieważ nienawidziłam jak ktoś palił w moim towarzystwie.
         - Otworzysz okno? Nie cierpię tego smrodu. - zmarszczyłam czoło patrząc na Justina. On jedynie westchnął i wykonał moją prośbę nic się nie odzywając. Za bardzo nie wiedziałam o co mu chodzi. Znaczy domyślałam się, że jest na mnie obrażony za poranną kłótnię i szczerze mówiąc nie wiedziałam co mam zrobić. Przeprosić? Ale za co? No dobra może i trochę za często mu wypominam jego błędy, ale naprawdę staram się najbardziej jak umiem tego nie robić. Jednak gdybyście byli na moim miejscu, to nawet byście nie wsiedli z tym człowiekiem do jednego samochodu.
         - Justin.. - zaczęłam, ale zaraz przerwałam chcąc ubrać w słowa swoje myśli. Chłopak wypuścił z ust dym papierosowy i na mnie spojrzał. - Ja nie chciałam powiedzieć tego co powiedziałam rano, bo ci wybaczyłam, ale po prostu jest mi trudno o tym zapomnieć i musisz to zrozumieć. Doceniam to, że mi pomagasz i chcesz mnie chronić, naprawdę. Gdybym mogła cofnąć czas, to bym zupełnie inaczej, to wszystko rozegrała i nasza znajomość by się potoczyła zupełnie inaczej.
         - Amy nie musisz mnie przepraszać, bo wiem, że już zawsze będziesz do mnie żywiła uraz za to co ci zrobiłem. Ja sam nie umiem sobie tego wybaczyć, nienawidzę siebie za to. Nie wiń się za to, że nasza znajomość jest taka jaka jest, bo tylko i wyłącznie moja wina. Gdybym wtedy się ogarnął, to by kto wie czy byśmy teraz nie byli razem? Przyznam się bez bicia, podobałaś mi się wtedy. - powiedział, a następnie jego kąciki ust drgnęły do góry. - Po prostu przepraszam za wszystko. Gdy już zakończy się ta sprawa z James'em, to zniknę z twojego życia. Obiecuję.
         - Justin, nie. Zacznijmy od nowa naszą znajomość. Te wszystkie feralne wydarzenia zostawmy za sobą. - stwierdziłam, a Bieber zamrugał parę razy oczami jakby nie dowierzał, że usłyszał, to z moich ust. - Jestem Amelia, a ty? - zawiesiłam dłoń w powietrzu, a Justin się zaśmiał i spojrzał nam nie rozbawiony. Zdjął jedną rękę z kierownicy i uścisnął moją.
         - Justin. Naprawdę nie mam zielonego pojęcia skąd się wzięłaś w moim samochodzie, ale właśnie jadę do Bostonu. - powiedział chcąc ukryć swoje rozbawienia w głosie, ale niezbyt mu to wychodziło. Ja sama się zaśmiałam pod nosem.
         - Też nie wiem jak się tu znalazłam, magia kurde. - pokręciłam głową, a po chwili oboje wybuchnęliśmy śmiechem na cały samochód. - Wiesz, że ja też jadę do Bostonu? No popatrz jaki zbieg okoliczności. - dodałam, kiedy już przestaliśmy się śmiać. Justin otworzył usta by coś powiedzieć, ale nagle usłyszałam głośny strzał i nasz samochód gwałtownie zahamował powodując, że aż pochyliłam się do przodu. Przełknęłam głośno ślinę i obróciłam się za siebie, a tam zobaczyłam.. James'a, który uśmiechając się triumfalnie szedł w stronę naszego samochodu.
         - Wszystko będzie dobrze Amy, obiecuję. - usłyszałam szept Justina, a następnie poczułam jak chwycił moją dłoń i splótł nasze palce razem ściskając ją.

~ * ~

W końcu dodałam ten cholerny rozdział. Naprawdę przepraszam, że tak późno.. Ale wena strasznie mi nawala. Muszę z przykrością przyznać, że został jeszcze jeden, albo dwa rozdziały i koniec opowiadania. Wiem, że szybko.. Ale po prostu nie mam pomysłu na dalszą część i po za tym wymyśliłam już zakończenie. Przepraszam. 

JEŚLI CZYTASZ, TO SKOMENTUJ. TO SPRAWIA UŚMIECH NA MOJEJ TWARZY, MOBILIZUJE DO DALSZEGO PISANIA


sobota, 7 czerwca 2014

#14 - "A co jest ważniejsze? Studia czy twoje życie?"

         Podniosłam powieki do góry, ale zaraz je zamknęłam przez promienie słoneczne, które jak na luty naprawdę nieźle dawały po oczach. Skrzywiłam się karcąc się w myślach, że nie zasłoniłam wczorajszego dnia żaluzji. Od razu przez myśl przemknęło mi pytanie jakim cudem się tu dostałam? Pamiętam jedynie, że dobrze się bawiłam, a potem pojawił się James i wszystko zniszczył. Justin mi pomógł przed nim uciec, a na sam koniec mnie przytulił i pocieszył mnie. Nadal nie mogę w to wszystko uwierzyć. Jakiś alfons z zaburzeniami psychicznymi mnie ściga i chce ode mnie Bóg jedynie wie co. Do tego zaczynam się przekonywać do chłopaka, który wyrządził mi tyle krzywd. Albo to jeden wielki, chory sen, albo nie wiem co.
         Dłoniami przetarłam moją zmęczoną twarz, a następnie zsunęłam się z łóżka, po czym weszłam do łazienki. Kiedy zobaczyłam odbicie w swoim lustrze, to o mało co nie krzyknęłam. Czarny tusz i kredka rozmazały się po moich policzkach, a każdy włos był postawiony w zupełnie innym kierunku. Od razu chwyciłam mokrą chusteczkę i zaczęłam zmywać tą całą masakrę z mojej skóry. Następnie zdjęłam z siebie ciuchy, po czym weszłam do kabiny prysznicowej. Po szybkim prysznicu od razu wytarłam swoje ciało i owinęłam je w biały ręcznik. Wysuszyłam włosy, a gdy już chciałam się w coś ubrać, to zorientowałam się, że nie wzięłam żadnych ubrań. Przybiłam sobie mentalnie piątkę..w czoło.. krzesłem.
         Wyszłam z łazienki, a następnie szybko przemknęłam do łazienki. Było po dziesiątej rano, więc wszyscy pewnie jeszcze spali. Co jak co, ale po imprezie, to żadna siła nie ściągnie ich z łóżka. Podeszłam do komody, ale zaraz zmarszczyłam brwi orientując się, że nie jestem tu sama. Odwróciłam się i zobaczyłam siedzącego na moim łóżku Justina, który jakby gdyby nic patrzył sobie na mnie.
         - Co ty tutaj robisz? - warknęłam i szczelniej owinęłam się w ręcznik. Nie uśmiechało mi się siedzieć w samym ręczniku z chłopakiem, który niegdyś mnie krzywdził.
         - Przyszedłem się dowiedzieć jak się czujesz.. no i porozmawiać. - palcami zaczesał swoją grzywkę do tyły, która o dziwo nie była postawiona na żel. Wyglądał sło..zaraz co ja wygaduję?
         - To przyjdź za jakieś dziesięć minut, bo jakbyś nie zauważył, to jestem w samym ręczniku. - powiedziałam i wskazałam ręką na cały mój strój. Byłam pewna na 99% że Justin powie coś głupiego, co razu go skreśli w moich oczach, ale on jedynie skinął głową i posłusznie wyszedł z mojego pokoju. Okej, dobra, spoko, to jest dziwne, pomyślałam.

*

         Justin już później nie przyszedł. Sama nie wiem czy dlatego, że nasi przyjaciele wstali, czy może jednak już nie chciał ze mną rozmawiać. Nie rozumiałam też dlaczego się tak tym przejmuję.. Przecież jeszcze dwa dni temu, to bym się ucieszyła, że on jednak zrezygnował z tej rozmowy. Ale chyba wczorajsza noc dała mi do zrozumienia, że Justin naprawdę żałuje tego co zrobił i jeśli przymknie się na to oko, to jest taki zły. Po za tym jest jedyną osobą, która wie o tym gównie, więc tylko mu mogłam w tej sprawie ufać i co najdziwniejsze - czuć się bezpiecznie. Bieber nienawidzi James'a z jakiegoś powodu, ale jestem pewna, że to nie jest jakaś błaha sprawa.
         Wypuszczając cicho powietrze z ust zapukałam do drzwi Justina nie dowierzając w to co robię. Kiedy usłyszałam zaproszenie, to niepewnie nacisnęłam klamkę i weszłam do środka. Chłopak leżał bez koszulki na materacu i robił coś na telefonie. Dopiero teraz dostrzegłam, że od czasu kiedy ostatni raz widziałam Justina bez koszulki, to jego tors przyozdobiły nowe tatuaże. Między jakąś rzymską datą, a koroną, był wytatuowany krzyż. Tuż nad prawym biodrem widniał napis 'forgivnes'.. Były dość ładne te tatuaże.
         - Hej Amy.. - ktoś pstryknął tuż przed moimi oczami, a już po chwili usłyszałam znajomy śmiech. - Rozumiem, że jestem seksowny, ale nie musisz mnie pożerać wzrokiem. - poruszył brwiami Justin, a następie uśmiechnął się nonszalancko. Prychnęłam, po czym odepchnęłam go i kazałam się popukać w czoło.
         - Wmawiaj sobie. - powiedziałam z nutką rozbawienia, po czym pokręciłam głową. - Rano chciałeś porozmawiać.. Więc o czym? - zapytałam, a wyraz twarzy szatyna od razu spoważniał. Przez moje ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz, ponieważ dziwnie było mi go takiego oglądać. W końcu zawsze był roześmiany, a tutaj nagle taki poważny.
         - Ta sprawa z James'em, to nie są jaja. - stwierdził, a moje serce zaczęło bić szybciej. Przysiadłam na brzegu jego łóżka i obserwowałam jak chłopak rozpala papierosa, a następnie się nim zaciąga. - Najlepiej będzie jak uciekniesz z Nowego Jorku. - dodał, a ja wyszczerzyłam szeroko oczy. Co do kurwy nędzy?!
         - Że co?! Przecież ja mam studia! Jeśli teraz zrobię sobie przerwę, to później mnie już nie przyjmą! - wyrzuciłam ręce w górę, po czym spojrzałam na Bieber'a jak na idiotę.
         - A co jest ważniejsze? Studia czy twoje życie? - warknął, a następnie spojrzał na mnie tymi swoimi ciemnymi tęczówkami. Mój żołądek się nieprzyjemnie przewrócił.
         - I co mam powiedzieć rodzicom? "Cześć wróciłam, bo jakiś psychopata mnie ściga za to, że nie zostałam jego dziwką"? Nie ma mowy.
         - Oczywiście, że nie. - powiedział jakby to była najoczywistsza rzecz na całym świecie, po czym pokręcił głową. - Powiesz, że się stęskniłaś i już. - wzruszył ramionami. Wypuściłam powietrze z ust. Z jednej strony to pragnęłam wrócić do domu i dawnego życia, ale coś mnie tutaj trzymało i nie miałam bladego pojęcia co to takiego.

~ * ~ 

Wiem, wiem nawaliłam z terminem! Wybaczcie, ale nie miałam kompletnie weny i ochoty pisanie rozdziału. Jednak obiecałam dwóm osobom, że dodam coś w tym tygodniu i ja zawsze dotrzymuję słowa. Od razu mówię, że rozdział pisany szybko i nie sprawdzany, więc wybaczcie z góry za błędy! Potem sprawdzę. Kocham was! 
JEŚLI CZYTASZ TO KOMENTUJ, TO SPRAWIA, ŻE CHCE MI SIĘ PISAĆ I DODAJE MI WENY:)
       

piątek, 16 maja 2014

#13 - "Po trzecie spierdalaj."

          - Gdzie ty mnie prowadzisz? - zapytałam marszcząc swoje wydepilowane brwi. Sama nie wiem co było gorsze. To że jakiś psychicznie chory alfons mnie szuka po całym klubie, czy to że chłopak, który zniszczył mi życie prowadzi mnie Bóg jedyny wie gdzie. Chyba obie rzeczy przerażały mnie tak samo.
          - Do wyjścia. - powiedział jakby to była najoczywistsza rzecz na całym świecie. Justin przewrócił swoimi oczami, po czym pociągnął mnie w jakiś korytarz. Serce zabiło mi momentalnie dwa razy szybciej. - Amy nie musisz mnie się bać. - dodał patrząc na mnie znacząco.
          - Człowieku ty mnie skrzywdziłeś i to nie jeden raz! - warknęłam wyrywając mu swoją dłoń z uścisku i stając w miejscu. - Myślisz, że po tym wszystkim wpadnę ci w ramiona i wykrzyknę, że ci wszystko przebaczam?
          - Nie Amelia nie oczekuję tego, ale teraz jeśli nie ruszysz swojego seksownego tyłka, to będziesz krzywdzona kilka razy dzienne przez różnych facetów. - powiedział starając się brzmieć spokojnie, ale jego twarz zdradzała wszystkie emocje. Był zirytowany, zły i było coś jeszcze, ale nie mogłam tego zdefiniować.
          - Dobra prowadź. - mój głos był niepewny, ale Justin najwyraźniej przymknął na to oko i chwycił moją dłoń prowadząc w jakieś nieznane mi miejsce. Przez całą drogę niepewność mnie nie opuszczała, a o strachu, to już nie wspomnę. Za każdym razem gdy przeszedł koło nas jakiś człowiek, to ja podskakiwałam bojąc się, że to James, albo jakiś z jego przydupasów. Jednak Justin za każdym razem mówił "spokojnie Amy, nic ci nie grozi" i uśmiechał się w ten swój firmowy sposób. O dziwo zawsze mnie to uspakajało, dawało mi poczucie bezpieczeństwa, mimo że nie powinnam się przy tym człowieku tak czuć. W brew sobie zaczęłam się przekonywać do Justina i do tego, że naprawdę żałuje. Ale nigdy, przenigdy nie zapomnę mu tego co mi zrobił.
          Nagle poczułam jak Bieber wpycha mnie do jakiegoś małego pomieszczenia, a serce mi prawie wyskoczyło z klatki piersiowej. Już otwierałam usta by zacząć piszczeć i krzyczeć o pomoc, ale szatyn przycisnął mi swoją wielką dłoń do moich ust. Skinął głową na drzwi, a w tym samym momencie usłyszałam znany mi głos.
          - Ta mała dziwka nam uciekła. - warknął James, a moje oczy momentalnie napełniły się łzami. - Chyba ten ten śmieć Bieber jej pomagał, zapłaci mi za to. - bodajże mężczyzna musiał w coś kopnąć, ponieważ usłyszałam dźwięk jak coś uderza o podłogę.
          - Złapiemy ją prędzej i później. Przecież on nie będzie przy niej 24/7, ma pracę. - powiedział mi nieznany głos. Czułam jak moja klatka piersiowa unosi się nierównomiernie w górę i w dół, a łzy prawie wypływają z oczu.
          - W sumie masz rację, chodź stąd. - stwierdził, a po chwili usłyszałam jak jakieś drzwi się zatrzaskują. Jednak moment odczekaliśmy, ponieważ mogli tak tylko udać, że wyszli. W swoim życiu obejrzałam miliony filmów kryminalnych i wiem, że to może być pułapka. Justin mnie puścił, po czym otworzył drzwi i wyjrzał przez małą szparą. Wyszedł co oznaczało, że faktycznie sobie poszli. Niezbyt pewnie zrobiłam to samo, a gdy już tam stałam, to wierzchem dłoni otarłam łzę, która spływała po moim policzku.
          - O-oni mówili prawdę? - zapytałam drżącym głosem. Powoli czułam jak opuszczają mnie siły do życia. Miałam ochotę się poddać bez walki, podnieść białą flagę i poczekać aż wszyscy moi wrogowie ją zobaczą. To co się działo w Nowym Jorku zdecydowanie nie jest na moją psychikę. Jak nie gwałt, ciąża, to jakiś psychol mnie ściga.
          - Nie wiem Amy, ale obiecuję, że wszystko będzie dobrze. - powiedział, a następnie podszedł do mnie ostrożnie. Niezbyt pewnie ramionami otulił moje ciało, po czym przycisnął do swojego torsu. Przez chwilę nie miałam pojęcia co zrobić. Odepchnąć go, czy może po prostu się wtulić? Mózg i serce toczyły wojnę, ale w końcu wygrało to drugie. Nie przekonana oparłam swoją głowę o klatkę piersiową Justina i się w niego wtuliłam. Woń jego perfuma otoczyła mnie tworząc jakieś dziwne poczucie bezpieczeństwa. Przecież nie powinnam się tak czuć przy kolesiu, który mnie krzywdził. Jednak prawda była taka, że gubiłam się w tym co czuje, co dzieje się w moim życiu. Lał straszny deszcz, a pioruny nie szczędziły sobie na strzelaniu w moje nadzieje na lepsze jutro.

Justin

          Było mi cholernie szkoda Amelii. Ta drobna istotka w niecałe trzy miesiące przeszła więcej niż nie jeden człowiek. Nie powiem, bo plułem sobie w brodę za to, że ja to wszystko zapoczątkowałem. Jeśli miałem ochotę na seks, to do kurwy nędzy mogłem iść do burdelu, a nie wykorzystywać niewinną dziewczynę. Jednak tak to jest, że człowiek zawsze rozumie swoje błędy po wszystkim. Gdybym mógł cofnąć czas, to zrobiłbym to bez większego wahania.
          Rósł we mnie mały płomyczek nadziei, że Amelia jednak mi wybaczy. Jednak wtedy była przerażona, zdruzgotana i pewnie nie wiedziała co robi. Na następny dzień pewnie znowu będzie mnie traktowała jak największe zło. W sumie nie dziwiłem jej się nawet.
          Wszedłem do pokoju dziewczyny, a następnie położyłem jej ciało na miękkim łóżku. Zasnęła w drodze powrotnej, a nie chciałem jej bez potrzeby budzić. Okryłem jej ciało kocem, torebkę odłożyłem na sofę i cicho wycofałem się z jej pokoju. Skierowałem się w stronę swojego, gdzie już po chwili byłem. Już wyciągałem papierosa, żeby zapalić, ale nagle mój telefon zaczął dzwonić. Zmarszczyłem brwi, po czym wziąłem urządzenie i spojrzałem na wyświetlacz. Zmroziło mi krew w żyłach, kiedy zobaczyłem kto dzwoni. James. C-h-o-l-e-r-a.
          Przejechałem palcem po wyświetlaczu, a następnie przysunąłem telefon do swojego ucha.
          - Czego chcesz? - zapytałem szorstko na powitanie. Między wargi wsadziłem papierosa, a następnie podpaliłem jego końcówkę zaciągając się dymem.
          - Milej. - warknął, a ja przewróciłem oczami i zacisnąłem szczękę. Wystarczył tylko jedno słowo padające z jego ust, a ja już byłem gotów go zabić. - Masz coś, a raczej kogoś, kto jest mój. Więc lepiej mi ją oddaj, jeśli nie chcesz, żeby coś przykrego ci się stało.
          - Po pierwsze Amelia to nie przedmiot, żeby się o nią targować. Po drugie mam w dupie twoje groźby, więc zachowaj je sobie dla kogoś, kto będzie się ich bał. Po trzecie spierdalaj. - każde słowo wycedziłem przez zaciśnięte zęby, a telefon tak mocno ściskałem, że aż byłem w szoku, że był jeszcze cały.
          - Okej, spoko nie chcesz mi iść na rękę, to nie ma sprawy. Już chyba zapomniałeś co się stało rok temu kolego, a dziwne, bo strasznie ją kochałeś. - zaśmiał się gorzko, a ja zacisnąłem szczękę i odstawiłem papierosa do popielniczki.
          - Jeśli tkniesz Amelkę, to utnę ci jaja, poćwiartuje je i dam na pożarcie psom. - syknąłem czując, że złość we mnie narasta z sekundy na sekundę coraz bardziej.
          - Dobranoc Bieber. - rozłączył się.

~ * ~ 

Wiem, wiem nawaliłam z terminem. PRZEPRASZAM. Miałam bierzmowanie, codziennie próby, więc nie miałam czasu. Rozdział spieprzyłam co ostatnio zdarza mi się często. Chyba tracę wenę co do tego opowiadania eh. 
CZYTASZ=KOMENTUJESZ. TO MNIE MOTYWUJE DO DALSZEGO PISANIA, SPRAWIA, ŻE SIĘ UŚMIECHAM.
       
       

sobota, 3 maja 2014

#12 - "Zachowujecie się jak dzieci w podstawówce."

          Miałam wrażenie, że serce mi zaraz wyskoczy z klatki piersiowej i będę mogła zobaczyć jak szybko bije. Przerażało mnie to, że jakiś kryminalista (tak myślę) szuka mnie i chce się zemścić. Ale cholera co ja takiego zrobiłam? W Nowym Jorku roi się od wiele ładniejszych i seksowniejszych dziewczyn ode mnie. Nie rozumiałam dlaczego James akurat uparł się na mnie. Do tego wszystkiego dochodził Justin. Znał Troy'a i z pewnością wiedział co mi grozi. Miałam w głowie miliony pytań, ale na żadne nie mogłam poznać odpowiedzi. To kurewsko frustrujące.
          Z moich rozmyślań wyrwał mnie charakterystyczny pstryk palców tuż przy moim uchu. Wzdrygnęłam się na ten dźwięk i spojrzałam na stojącego obok Justina. Był wyraźnie zniecierpliwiony moim milczeniem.
          - Amy co jest? - powtórzył pytanie, a następnie zmarszczył te swoje gęste brwi. Spuściłam głowę nie wiedząc co powiedzieć. Jakby nie patrzeć, to był jedyną osobą, która wie o tym całym bałaganie. Jednak miałam pewien opór przed jego osobą i bałam mu się zaufać.
          - Nic. Po prostu wkurzył mnie jakiś typek, szkoda gadać. - machnęłam ręką przewracając oczami. Wiedziałam, że popełniam błąd kłamiąc Justina, ale to nie jest łatwe zwierzać się chłopakowi, który w niedalekiej przeszłości mnie krzywdził wielokrotnie.
          - Dlaczego mam wrażenie, że mnie kłamiesz? - znowu zadał pytanie. Cholera jasna. Ten i ta jego czujność na kłamstwa. Jak on to rozpoznawał? Też tak chcę.
          - Bo jesteś nie ufny? - zamrugałam parę razy powiekami, a następnie uśmiechnęłam się do niego słodko. - Nie wiedziałam, że zmieniłeś płeć i stałeś się nagle kobietą. - dodałam. Chłopak rozejrzał się po pomieszczeniu i chyba się zorientował, że znajduje się w damskiej toalecie. Widząc jego minę, to się zaśmiałam i poklepałam go po ramieniu wychodząc z łazienki. Może to i był błąd, ale człowiek się na tym uczy, prawda?

*
       
          Impreza nadal trwała, a ja do tego czasu nie spotkałam Jamesa. Szczęście do Boga, ponieważ nie miałam pojęcia co mógłby ze mną zrobić. Najczarniejsze scenariusze wypełniały moją głowę i nie umiałam ich w żaden sposób powstrzymać. Na szczęście w przeciągu ostatnich miesięcy nauczyłam się maskować swoje uczucia, więc żadne z moich towarzyszy nie dostrzegło u mnie zmiany nastroju. Cieszyli się, że w końcu opuściłam mój pokój i postanowiłam się zabawić. Niezbyt mi to wychodzi, ale oni nie muszą o tym wiedzieć.
          Wróciłam do stolika, gdzie akurat siedziała Serena. Usiadłam obok niej, a następnie łokciem szturchnęłam w bok poruszając brwiami w górę i w dół. Dziewczyna zmarszczyła brwi posyłając mi pytające spojrzenie.
          - Nie udawaj głupiej. - przewróciłam oczami patrząc na nią znacząco. - Widzę, że podoba ci się Ryan, dlaczego się za niego nie weźmiesz?
          - Nie podoba mi się, jest tylko przyjacielem. - podkreśliła przedostatnie słowo, a ja prychnęłam. Znałam się na ludziach i doskonale wiedziałam kiedy kłamią, a Serena nie była w tym mistrzynią. - Nie patrz się tak na mnie Amy, bo taka jest prawda.
          - Oszukujesz się samą siebie Serena, bo widzę jak na niego patrzysz, jak on patrzy na ciebie. Zachowujecie się jak dzieci w podstawówce, każde boi się zagadać. - powiedziałam kręcąc głową z niedowierzaniem. Tym razem to ona prychnęła.
          - Powiedziała to dziewczyna, która nie rozmawia z chłopakiem, który na początku ich znajomości się jej podobał. - oznajmiła. Kompletnie nie wiedziałam o co jej chodzi, przecież w Nowym Jorku nikt mi się nie spodobał. Nikogo nie poznałam co byłby mnie warty.
          - O kim ty mówisz?
          - O Justinie.
          - Co? - parsknęłam śmiechem i nie mogłam się uspokoić. - On mi się nigdy nie podobał, Serena nie rozśmieszaj mnie.
          - Jasne, jasne. - wymamrotała upijając łyka swojego drinka. Przewróciłam oczami, po czym się odwróciłam się by móc zobaczyć co robią Ryan i Christian. Jednak żadnego z nich nie dostrzegłam, lecz za to zobaczyłam James'a. Chłopak chyba również dostrzegł mnie, ponieważ patrzył na mnie tymi swoimi ciemnymi oczami i powiedział coś komuś na ucho. Mój żołądek przewrócił się nieprzyjemnie, a dłonie zaczęły się pocić.
          - Pójdę poszukać chłopaków, jest późno, powinniśmy się zbierać. - powiedziałam do Sereny, a ona skinęła głową i powróciła do picia swojego drinka. Dzięki za pomoc, pomyślałam i wywróciłam moimi niebieskimi tęczówkami. Podniosłam się z kanapy, po czym zaczęłam się przeciskać przez tłum. Miałam nadzieję, że James mnie nie dorwie i w spokoju będę mogła wrócić do domu. Nagle poczułam czyjąś dłoń na moim ramieniu, a serce niemalże wyskoczyło mi z klatki piersiowej. Odwróciłam się i zobaczyłam Justina, który wyciągał mnie z tłumu imprezowiczów.
          - Dlaczego mi nie powiedziałaś, że James tu jest? - warknął, a jego brązowe tęczówki pociemniały. Przełknęłam nerwowo ślinę.
          - Bo nie wiedziałam. - skłamałam.
          - Tak, dupa jasiu pierdzi stasiu. Nie jestem idiotą. - przewrócił oczami, a następnie chwycił moją dłoń i pociągnął w stronę jakiegoś korytarza. Nie wiem co mnie bardziej przerażało. To, że James prawdopodobnie znowu mnie szuka po klubie, czy to, że Justin prowadził mnie po jakiś pustych korytarzach.

~ * ~

Rozdział kompletnie do dupy. Spieprzyłam go na całej linii i przepraszam. Trochę zasmucił mnie fakt, że pod poprzednim rozdziałem jest tylko 12 komentarzy. Co tak mało? Wiem, że stać was na więcej. Po za tym licznik wejść na to opowiadanie przekroczył 20 000 wejść!!!! Boże święty dziękuję wam bardzo, jesteście najlepsze.  

CZYTASZ=KOMENTUJESZ. PROSTE I LOGICZNE. 

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

#11 - "Kto to tak właściwie był?"

            Przez łzy, które napłynęły do moich oczu nie widziałam wiele, wszystko mi się rozmazywało. Czułam jak cała się trzęsę, a serce mi wali jak oszalałe. Nie mogłam tego zrozumieć. Co ten człowiek ode mnie chciał? Będzie mnie tak teraz prześladował? A może porwie? Tysiące myśli pojawiało się w mojej głowie, ale na żadne nie znałam odpowiedzi. To zdecydowanie mnie dobijało, bo nie miałam pojęcia na czym się skupić.
           Wierzchem dłoni otarłam łzy płynące po moich policzkach, oraz te, które uniemożliwiały mi widok. Zobaczyłam jak Justin bije tego kolesia jak miewam do nieprzytomności. Chciałam zareagować, ale nie umiałam nic z siebie wykrztusić, ani się ruszyć. Nie wiem czy to z szoku, czy może z strachu do niego.
           Nagle Justin odsunął się od chłopaka, a następnie spojrzał na mnie. Od razu zaczął się do mnie zbliżać, a ja instynktownie robiłam kroki do tyłu. To, że mnie obronił nie oznacza, że od razu mu wybaczę.
            - Nic ci nie jest? - zapytał stając, ponieważ chyba stwierdził, że nie rzucę mu się w ramiona. Wierzchem dłoni otarł krew, która sączyła się z jego nosa. Skrzywiłam się. Nienawidziłam krwi, tego zapachu.
           - Właśnie napadł mnie jakiś koleś, groził mi, ale czuję się zajebiście, dzięki. - zironizowałam przewracając oczami. Na twarzy Bieber'a przebiegł cień uśmiechu, a następnie pokręcił głową.
           - Kto to tak właściwie był? - zmarszczył brwi, a na jego czole pojawiła się charakterystyczna zmarszczka. Momentalnie zachciałam, żeby drążył poprzedni temat.
           - N-nie wiem, nie znam go. - powiedziałam drżącym głosem, po czym spuściłam głowę. Nie chciałam mu powiedzieć, że to ktoś od Troy'a. Justin mnie przed nim ostrzegał, ale ja byłam mądrzejsza. Po za tym nie podpisałam z nim żadnego kontraktu, nie moja wina, że koleś jest jakiś nienormalny.
           - Mówiłem Ci, żebyś trzymała się z daleka od Troy'a. - powiedział patrząc na mnie tym swoim typowym spojrzeniem.
           - Nie mówiłeś mi nic takiego. - mruknęłam.
           - Ale chciałem.
           - Ale nie powiedziałeś, więc teraz nie możesz mieć do mnie pretensji. - obroniłam się. Justin przewrócił oczami i wypuścił powietrze z ust. - Skąd znasz Troy'a? - zapytałam.
           - To nie jest ważne. - mruknął wyraźnie mi pokazując, że nie chce o tym mówić. Przewróciłam oczami. Ode mnie oczekuje, że powiem mu wszystko, a on wcale nie jest lepszy. Co to za sprawiedliwość? - Podwieźć się do szkoły? - zapytał zupełnie zmieniając temat. Okej, to jest dziwne.
           - Nie dzięki, przejdę się. - posłałam mu wymuszony uśmiech, a z ust chłopaka wydobyło się westchnięcie.
           - Amy.. - powiedział zdrobniale moje imię, ale ja go zignorowałam i odeszłam w stronę mojej szkoły. Wiedziałam, że to głupota tam iść, ponieważ i tak się nie skupię, ale ostatnio i tak bardzo olewałam studia. Nie chciałam zostać z nich wydalona.

*

           Weszłam do mieszkania, a następnie zamknęłam za sobą drzwi. Kurtkę odwiesiłem na wieszak,a buty położyłam obok pozostałych. Na dworze padał deszcz, więc byłam mokra jak jakiś szczur. Mentalnie przybiłam sobie piątkę za to, że nie skorzystałam z propozycji Philipa nie pozwalając, żeby mnie odwiózł..
       Kiedy już miałam iść do mojego pokoju, to usłyszałam jak woła mnie Christian. Przewróciłam oczami i weszłam do salonu, gdzie siedziała cała czwórka. Przestraszyłam się, że Justin im powiedział o tym całym zajściu dziś rano.
           - Jako, że dzisiaj jest piątek, to wszyscy idziemy do klubu. Idziesz z nami? - zapytał się patrząc na mnie z uniesionymi brwiami do góry. Już dawno nie byłam na żadnej imprezie. Ostatni raz  w moim rodzinnym mieście, a w Nowym Jorku mieszkam już trzeci miesiąc.
           - W sumie czemu nie. - powiedziałam, a Christian zamrugał parę razy powiekami. - Co? - zmarszczyłam brwi.
           - Czyli jednak umiesz być rozrywkowa. - stwierdził, a ja się cicho zaśmiałam. Podeszłam do niego, a następnie uderzyłam go w ramię, chociaż założę się, że nawet nic nie poczuł.
           - A ty nie umiesz być miły. - pokazałam mu czubek mojego języka, a następnie obydwoje się zaśmialiśmy. - A na którą ta impreza?
           - Na 20. - powiedział Justin, a ja skinęłam głową i nic nie mówiąc poszłam do swojego pokoju.

*

           W klubie nie było tak źle jak myślałam. Oczywiście jeśli przymknie się oko no to, że jakieś wymalowane małolaty przystawiały się to wszystkich kolesi na imprezie wliczając w to Ryna, Justina i Christiana. Prawie cały czas tańczyłam z Sereną, ponieważ nie mogłam się przełamać i nie umiałam zatańczyć z chłopakiem. Musiałby mnie tedy dotykać, a ja nienawidzę męskiego dotyku. Może kiedyś mi to przejdzie, ale teraz na pewno nie.
           Duszkiem dopiłam drinka, a następnie odstawiłam kubek na blat stołu. Christian tańczył z jakąś dziewczyną o wielkich cyckach i ogromnej dupie, Ryan wywijał na parkiecie z Sereną, a Justin gdzieś zniknął. Ten erotoman pewnie pierzy kolejną naiwną laskę w klubie, pomyślałam. Cholera co mnie to obchodzi?
           Wzrokiem jeździłam po wszystkich imprezowiczach, aż nagle dostrzegłam wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyznę o kruczoczarnych włosach. Stał przy kobietach, które tańczyły na rurach i obserwował każdy ich ruch. Przez chwilę się zastanawiałam skąd go kojarzę, ale po chwili sobie przypomniałam, że to James Troy. Moje serce zaczęło walić jak opętane, a dłonie się trzęsły. Wzrokiem zaczęłam szukać Justina, ponieważ on jako jedyny widział o tej całej sytuacji. Bałam się go, ale z jednej strony go potrzebowałam. Wiedział o rzeczach, o których nawet nie wiedziała moja najlepsza przyjaciółka.
           Wypuściłam powoli powietrze z ust, a następnie chwyciłam moją torebkę i przeciskając się przez ludzi dotarłam do damskiej toalety. Słysząc jęki dwóch osób w jednej z kabin, to się skrzywiłam. Może i ja też byłam w pewien sposób dziwką, ale na pewno bym tego nie zrobiła na imprezie w kiblu. Oparłam się obiema dłoniami o umywalkę, jednocześnie wzdychając. Bałam się wrócić na salę.
           - Jesteś pewien, że ją widziałeś? - warknął znany mi głos. James.
           - Tak szefie, tylko nagle mi gdzieś znikła z pola widzenia. - westchnął nieznany mi dotąd głos. Troy zaczął kląć, a po chwili głosy ucichły. Poczułam jak po moim policzku spłynęła łza, a w tym samym momencie jedna z kabin się otworzyła i wyszła z niej zadowolona rudowłosa dziewczyna, a za nią Justin. To było do przewidzenia.
           - Amy? Dlaczego płaczesz? - zapytał natychmiastowo stając obok mnie.

~ * ~ 
To chyba najdłuższy rozdział. Przepraszam, że wczoraj nie dodałam, ale moja siostra rodziła i fan ficiton, to była ostatnia rzecz o której myślałam. 
Tymczasem zapraszam na moje NOWE opowiadanie o Justinie. Mam nadzieję, że wam się spodoba tak samo jak to:) 
CZYTASZ = KOMENTUJESZ. 

piątek, 18 kwietnia 2014

#10 - "To pozostanie moją małą, słodką tajemnicą."

            Cały mój świat legł w gruzach niszcząc wszystko co było dobre. Żałowałam z całego serca, że przyjechałam do Nowego Jorku. Łudziłam się, że spotkam tutaj miłość swojego życia, z którą wezmę ślub i będziemy wychowywać dwójkę dzieci w domku przy plaży. Od losu dostałam zupełnie co innego. Na własnej skórze przekonałem się, że marzenia, to jedno wielkie gówno i najlepiej jest żyć teraźniejszością. Zostałam zgwałcona, do tego powstało z tego dziecko, z którym nie miałam zielonego pojęcia co zrobić. Tego w moich planach zdecydowanie nie było.
            Ryan namieszał mi w głowie swoimi słowami, sprawił, że zaczęłam się zastanawiać nad swoją decyzją. W głębi duszy wiedziałam, że to maleństwo nie jest niczemu winne i nie prosiło się na świat. Jednak kiedy tylko przypomnę sobie, że zostało one poczęte przez gwałt, to od razu ogarnia mnie obrzydzenie i nienawiść. Znając moje szczęście, to gdyby się urodziło, to byłoby podobne z wyglądu do Justina. Ostatnimi czasami życie tak daje mi po dupie, że zaczynam zapominać co to znaczy szczęście i szczery uśmiech na twarzy.
            Z moich rozmyślań wyrwało mnie pukanie do drzwi. Wierzchem dłoni otarłam mokre policzki, a następnie wymamrotałam zaproszenie. Miałam nadzieję, że to nie Ryan, ponieważ przez ostatnie dni tak wiercił mi dziurę w brzuchu, że miałam go dość. W momencie kiedy zobaczyłam Justina, to mój żołądek nieprzyjemnie się wywrócił. Chyba już zawsze będę reagowała tak na jego widok, pomyślałam.
            - Czego chcesz? Naprawdę nie mam humoru na użeranie się z tobą. - powiedziałam patrząc wymownie na Bieber'a. Mówiłam prawdę. Ostatnią rzeczą na którą miałam ochotę to znoszenie tego dupka.
            - Słyszałem, że nie zmieniłaś swojej decyzji. - zaczął zupełnie ignorując moje wcześniejsze słowa. - Dam ci te pieniądze. - dodał, a ja spojrzałam na niego zaskoczona. Uniosłam brwi do góry.
            - A co chcesz w zamian? - zapytałam koniuszkiem języka nawilżając moje suche wargi.
            - Czy ja zawsze muszę coś chcieć w zamian? - przewrócił swoimi czekoladowymi tęczówkami. Z jego twarzy mogłam wyczytać, że poczuł się urażony. Oh jak mi go szkoda, wyczujcie ironię. - Teraz jestem bezinteresowny.
            - Tak, a świnie latają.
            - Nie będę Cię prosił, żebyś wzięła te pieniądze, ponieważ nie jestem za aborcją. Dlatego doceń mój gest, bo w innym przypadku możesz skończyć jako dziwka u Troy'a. - syknął przez zaciśnięte zęby. Zamrugałam parę razy powiekami i posłałam mu zdezorientowane spojrzenie. Przez moją głowę zaczęło przeplatać się pełno myśli i pytań, za nic w świecie nie umiałam ich ogarnąć.
            - Skąd o tym wiesz? - warknęłam marszcząc brwi. Nie miałam pojęcia skąd Justin może o tym wiedzieć, przecież nikomu nie mówiłam o tej propozycji.
            - To pozostanie moją małą, słodką tajemnicą. - uśmiechnął się do mnie półgębkiem, na co ja przewróciłam oczami. - Bierzesz te pieniądze? - zapytał mnie się tak jakby pytał się czy pójdę do sklepu po bułki. Cholera jasna przecież trzy tysiące dolarów nie chodzi drogami, a po za tym skąd on miał tyle pieniędzy przy pracy w warsztacie?
            - Zwrócę ci je. - powiedziałam cicho, po czym niepewnie spojrzałam na jego twarz. Na biurku położył pieniądze, a następnie zwrócił swój wzrok w moim kierunku.
            - Mówiłem, że nic nie chce. - westchnął. - Ale nie powiem, bo byłbym szczęśliwy, gdybyś mi wybaczyła. - dodał, a następnie wyszedł z mojego pokoju pozostawiając w głowie jedynie mętlik.

*

            Wyszłam z bloku, jednocześnie chowając telefon do mojej kieszeni. Od czasu kiedy Justin pożyczył, a raczej dał mi pieniądze, minęły trzy tygodnie. Jakiś tydzień temu dokonałam aborcji i wcale nie jest tak świetnie. Nie umiałam pozbyć się myśli, że odebrałam życie niewinnej istotce. Miałam sny, w których pojawił się blond włosy chłopiec z dużymi niebieskimi oczami i pytał się mnie "Mamusiu dlaczego mnie zabiłaś?". Budziłam się cała zalana potem i zapłakana. Wiedziałam, że już nie przywrócę życia temu maleństwu mimo, że tak cholernie tego chciałam. Ryan i reszta mieli rację, ale przecież zawsze jestem mądrzejsza.
            Nagle poczułam jak ktoś mocno objął mnie od tyłu w pasie, po czym przyłożył wielką dłoń do moich ust tłumiąc krzyk. Łzy napłynęły do moich oczu, a serce waliło jak opętane. Próbowałam się wyrwać, ale ten mężczyzna był znacznie silniejszy. Nieznajomy przycisnął mnie do ściany powodując, że wszystko zaczęło mnie boleć.
            - James nie przyjmuje odmowy. - warknął, a ja spojrzałam na niego zaskoczona. Jaki do cholery James? Przecież ja nawet nie znam nikogo o takim imieniu!
            - N-nie wiem o k-kim mówisz, musisz mnie z kimś mylić. - próbowałam ukryć mój drżący głos, ale na na nic. Mężczyzna prychnął, ale mimo to na jego twarzy rozprzestrzenił się cwaniacki uśmieszek.
            - Amelia Jagger, lat 19. Zaszłaś w ciążę i chciałaś się poddać aborcji. Mój szef miał ci opłacić, a ty w zamian miałaś zostać dziwką w jego burdelu. Zrezygnowałaś, bo ktoś ci już dał te pieniądze, a James zawsze musi dostać to czego chce. - warknął, a następnie jeszcze mocniej mnie przycisnął do ściany.
            - Czego ode mnie chcecie? - załkałam czując jak kryształowe łzy zaczynają spływać wzdłuż moich policzków. Nie dostałam odpowiedzi, ponieważ ktoś odciągnął chłopaka ode mnie i zaczął go okładać. Mimo, że za wiele nie mogłam dostrzec poprzez rozmazujący się obraz, ale od razu rozpoznałam te zsuwające się z tyłka spodnie, podniesioną grzywkę.. Justin.

~ * ~

Relacje Justina i Amelki się poprawiają, tak jak chcieliście. Szczerze mówiąc, to mnie też powoli męczył ten konflikt między nimi. Plus stwierdziłam, że nie będzie dziecka, bo to naprawdę zniszczy fabułę.
Po za tym dziękuję, że mi pomogliście i za to 30 komentarzy pod ostatnim rozdziałem. Cholera nawet nie zdajecie sobie sprawy jak za każdym razem szczerzyłam się do ekranu:) Dziękuję! 

JEŚLI PRZECZYTAŁAŚ, TO POZOSTAW PO SOBIE KOMENTARZ. TO MOTYWUJE MNIE DO DALSZEGO PISANIA, SERIO.

piątek, 11 kwietnia 2014

#09 - "Nie możesz odebrać życia tej małej istotce."

            Wszyscy spojrzeli na mnie ze szeroko otwartymi oczami. Z ich twarzy mogłam jedynie wyczytać, że byli zaskoczeni moją decyzją, prośbą i postawą. Jednak jeśli myśleli, że urodzę to dziecko, a tym bardziej je urodzę, to byli w grubym błędzie. Nawet nie chciałam, żeby ktoś oprócz naszej piątki się o tym dowiedział. Jak by patrzyli wtedy na mnie moi rodzicie? Pierwszy miesiąc studiów, a ja już się z kimś puściłam i byłam na tyle nieodpowiedzialna, żeby się nie zabezpieczyć. Jednak wcale tak nie  było. Mój kochany współlokator mnie notorycznie gwałcił i właśnie dlatego jestem w tej pieprzonej ciąży. Gdyby nie fakt, że Justin jest erotomanem i nie umie hamować swoich hormonów, to pewnie bym miała inny światopogląd.
            - Co?- zapytał się Ryan patrząc na mnie z niedowierzaniem. Wyglądał tak jakbym bynajmniej im oznajmiła, że jestem z przyszłości i przyszłam ich ostrzec przed jakimś zamachem na ludzkość. - Nie możesz odebrać życia tej małej istotce. Ona nie jest niczemu winna. Ty i ten chłopak mogliście się zabezpieczyć. - po tych słowach wiedziałam, że po prostu nie pożyczy mi żadnych pieniędzy.
            - A wy mi pomożecie? - starałam się opanować łzy, które desperacko cisnęły mi się do moich oczu. Miałam nadzieję, że chociaż Christian i Serena okażą mi trochę serca i współczucia. Myliłam się.
            - Pożyczę. O ile powiesz kogo jest to dziecko i dlaczego jesteś taka dziwna w ostatnich tygodniach. - postawił warunek Christian uśmiechając się do mnie nonszalancko. Wiedział, że za nic w świecie nic im nie powiem i dlatego takie coś zaproponował, ponieważ nie chciał wyjść na tego złego. Wyszedł zatem na pieprzonego drania i chama.
            - To jest szantaż. - zauważyłam mrużąc oczy. Miałam ochotę się rozpłakać. Myślałam, że mi pomogą, ale zapomniałam, że ludzie uwielbiają mnie wystawiać na wiatr.
            - Ups. - wzruszył ramionami ciemnowłosy, a następnie przyłożył teatralnie dłoń do ust i upił łyka piwa. Gdyby nie fakt, że byłam załamana i bliska płaczu, to bym nakopała mu do tego tyłka.
            - Serena? - zapytałam cichutko mając nadzieję, że chociaż ona mi pomoże. Jednak widząc jak dziewczyna kręci przecząco głową, to przymknęłam powieki czując jak łza bezsilności spływa po moim policzku. - Dzięki wam kurwa za pomoc. - warknęłam i nie czekając aż cokolwiek powiedzą wyszłam z salonu. Nagle zderzyłam się z czyjąś klatką piersiową, a znajoma woń wody kolońskiej wdarła się do moich nozdrzy. Przez moje ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz, a wspomnienia od razu wypełniły mój umysł. Odskoczyłam od Justina jak poparzona i otarłam mokre policzki od łez.
            - Jesteś pieprzoną egoistką. - warknął Bieber. Mimo, że płakałam jak dziecko, to roześmiałam mu się gorzko prosto w twarz.
            - Nie powiem kto tu tutaj jest egoistą Bieber. - syknęłam przez zaciśnięte zęby. - Nie zapominaj, że w tej sytuacji jestem tylko i  wyłącznie przez ciebie. - dodałam znacznie ciszej by tylko on mógł to usłyszeć. Wiedziałam, że reszta na pewno podsłuchuje naszą rozmowę. Kątem oka dostrzegłam jak Justin zaciska szczękę i patrzy w zupełnie innym kierunku. Czyżby wyrzuty sumienia go gryzły? I bardzo dobrze. Niech się czuje tak samo jak ja przez ostatni miesiąc. Nigdy nie życzyłam źle ludziom, ale mu nie można wybaczyć jego błędów od tak sobie. Cholera on mnie zniszczył dokumentnie. Sprawił, że stałam się wrakiem człowieka i zmieniłam się nie do poznania.

*

            Siedziałam na łóżku, jednocześnie obracając między palcami białą, maleńką wizytówkę. Miałam kompletny mętlik w głowie. Dostałam propozycję. Mogłam poddać się aborcji, pewien mężczyzna bez problemu pożyczyłby mi pieniądze. Jednak musiałabym mu się odpłacić tak, że zostałabym jedną z panienek w domu publicznym. Sama nie wiedziałam co było gorsze. Urodzić dziecko, które zostało poczęte podczas gwałtu, czy zostać prostytutką. Obie opcje były koszmarne. Byłam na skrzyżowaniu, obie drogi prowadziły mnie jedynie do ciemnego tunelu. Niby takie same, ale nie wiadomo, który straszniejszy.
            Z rozmyślań wyrwało mnie pukanie do drzwi. Wizytówkę od razu wsadziłam pod poduszkę i koniuszkiem języka nawilżyłam moje wargi. Nie chciałam, żeby ktokolwiek się dowiedział o tej propozycji.
            - Proszę. - wymamrotałam. Drzwi się otworzyły i ujrzałam Ryana. Z jego twarzy wyczytałam troskę i zmartwienie. Nie musiałam być Sherlockiem, żeby wiedzieć o co chodzi.
            - Co się z tobą dzieje Amy? - zapytał się chłopak, jednocześnie siadając na brzegu łóżka. - Aborcja? Przecież ty zawsze kochałaś dzieci!
            - Nie jestem gotowa na takie poświęcenie, na nocne wstawanie i niańczenie. Mam 19 lat i uwierz mi, że moim priorytetem nie jest zmienianie pieluch. - powiedziałam starając się nie zabrzmieć ostro. Doskonale wiedziałam, że Ryan się o mnie martwi i traktuje mnie jak młodszą siostrę. Będąc na jego miejscu, to bym pewnie wylądowała w psychiatryku.
            - Idąc do łóżka bez zabezpieczenia musiałaś się liczyć z tym, że zostaniesz matką. Przecież to oczywiste jest. - przewrócił swoimi brązowymi oczami i spojrzał prosto w moje. Od razu spuściłam wzrok, ponieważ wtedy by czytał ze mnie jak z otwartej księgi. - Ktoś cię skrzywdził, prawda? - zapytał po chwili ciszy, a moje serce zabiło niespokojnie.
            - Co? Oczywiście, że nie. - prychnęłam i przegryzłam dolną wargę. Czułam jak moje dłonie zaczynają drżeć, bo Ryan był naprawdę bliski poznania prawdy.
            - Kłamiesz mnie. - warknął, a ja nawet na niego nie spojrzałam. - Gdybyś tylko mi powiedziała kto cię tak skrzywdził, to bym go zabił gołymi łapami.. Ale to nie oznacza, że masz odebrać życie niewinnej osobie Amelia. Rozumiem, że to dla ciebie ciężkie, ale przecież nie będziesz sama. Masz mnie, Serene i Christiana. Nie zostawimy cię.. Proszę cię przemyśl to i gdybyś chciała pogadać, to wiesz gdzie mnie szukać.

~ * ~ 

Sama nie wiem jaki ten rozdział jest. Z jednej strony ciekawy, ale też nudny. Cóż opinię pozostawiam wam. I PYTANIE DO WAS. Chcecie, żeby Amelia urodziła, to dziecko czy nie?  Proszę odpowiadajcie, ponieważ nie mam bladego pojęcia co zrobić z tym fantem:) Do następnego rozdziału, kocham was. 

SKOMENTUJ. DLA CIEBIE, TO PARĘ SEKUND, A DLA MNIE MOTYWACJA DO DALSZEGO PISANIA. 

piątek, 4 kwietnia 2014

#08 - "Jedyny kto jest tu winny, to ty, a teraz wypierdalaj."

            Opuszkami palców przejechałem po moich włosach, które były już w kompletnym nieładzie. Przetrzymałem dym papierosowy w ustach, a następnie wypuściłem go nosem. Miałem tysiąc myśli na minutę i nijak umiałem sobie z tym poradzić. Wyrzuty sumienia mnie niszczyły, sprawiały, że czułem się jak nic niewarty śmieć. Zrobiłem dziecko. Nie przez zwykły seks, ale przez gwałt. Nie miałem pojęcia co Amelka chce zrobić z tym fantem, jeszcze nawet z nią nie rozmawiałem. Co prawda od jakiś dwóch godzin wybierałem się do jej pokoju, ale za każdym razem, gdy stałem przy drzwiach od jej pokoju, to wymiękałem. Przecież jak Ryan, Christian i Serena się dowiedzą o tym wszystkim, to wywalą mnie z mieszkania na zbity pysk, stracę najbliższych mi ludzi. Dlaczego człowiek uświadamia sobie o swoich błędach, gdy jest już za późno? Klamka zapada i nie można tego odwrócić. Żałowałem tego wszystkiego, a teraz gdy dowiedziałem się, że ja i Amelka będziemy mieli dziecko, to sprawiało, że czułem się jak gówno. Wizja, że niezadługo moje błędy ujrzą światło dzienne - przerażała mnie, sprawiała, że miałem ochotę krzyczeć jak mała dziewczynka, po zgubieniu  mamy w super-markecie.
             Zgasiłem niedopałek papierosa w szklanej popielniczce, po czym zamknąłem okno i wypuściłem powietrze z ust. Czułem jak dłonie mi drżą, a żołądek się nieprzyjemnie wywraca. Na nogach jak z waty wyszedłem z mojego pokoju, a następnie stanąłem przed drzwiami do królestwa Amy. Wiedziałem, że gdy tylko przekroczę próg tego pomieszczenia, to ją wystraszę na śmierć. Sam na jej miejscu bym się bał.     Zapukałem do drzwi, a gdy nie usłyszałem żadnego zaproszenia, to pokonując swój strach wszedłem do pokoju. Powitały mnie egipskie ciemności, ale mimo wszystko ujrzałem skuloną postać na łóżku. Domyśliłem się, że to Amy. 
            - Cz-czego chcesz? - usłyszałem jej drżący głos. Bała się mnie i ani trochę nie sprawiało mi to satysfakcji. Jeszcze bardziej mnie dobijała.
            - Pogadać. - powiedziałem spokojnie, po czym włączyłem światło i usiadłem na krześle, które stało obok biurka. - Słyszałem o tym, że jesteś w ciąży.. I co chcesz z tym zrobić? - zapytałem przegryzając dolną wargę. Z ust Amelki wydobyło się prychnięcie, na co westchnąłem. 
            - Co cię to obchodzi? - przewróciła swoimi niebieskimi oczami, a następnie wierzchem dłoni otarła swoje mokre policzki. 
            - Dużo. - odparłem patrząc na nią przenikliwie. Musiałem poznać jej zamiary i już. 
            - Jeśli myślisz, że będę wychowywać dziecko, które zostało poczęte w wyniku gwałtu, to się grubo mylisz. - warknęła patrząc na mnie z czystym obrzydzeniem. 
            - Chcesz je usunąć? - zamrugałem parę razy oczami chcąc się upewnić, czy ona mówi prawdę. Kiedy jeszcze mieliśmy dobry kontakt, to mi mówiła, że uwielbia dzieci. - Amelia, ale ono nie jest niczemu winne. 
            - Jedyny kto jest tu winny, to ty, a teraz wypierdalaj. - wskazała palcem na drzwi, a ja przewróciłem oczami i opuszkami palców przejechałem po moich włosach. Zupełnie zapomniałem, że ona jest naprawdę pyskatą dziewczyną, gdy ktoś ją zdenerwuje. 
            - Okej, dobra popełniłem błąd i przepraszam cię za niego z całego serca, ale nie możesz usunąć tego dziecka! - wyrzuciłem ręce w górę. Nie umiałem zrozumieć logiki myślenia Amelki, naprawdę. 
            - Nie mogę usunąć? Czy ty siebie słyszysz? - zapytała, a jej oczy zabłyszczały pod wpływem łez, które do nich napłynęły. - Jeśli urodzę to dziecko, to nie będę umiała go pokochać, wychować jak normalna matka. Będzie mi przypominało o najgorszym okresie w całym moim życiu, o tobie. - po jej policzkach spłynęły kryształowe łzy, a ja spuściłem głowę. Wiedziałem, że to co ona mówi jest całkowitą prawdą, ale nie umiałem znieść myśli, że to ja ją doprowadziłem do takiego stanu w jakim jest teraz. 
            - Zrób co chcesz, ale w przyszłości będziesz mogła tego żałować. - powiedziałem podnosząc się do pozycji stojącej i opuszkami palców przejechałem po moich włosach. 
            - Uwierz, że nie będę, a teraz kiedy skończyłeś mi matkować, to wyjdź. - syknęła przez zaciśnięte zęby nie patrząc na mnie. Z moich ust jedynie wydobyło się westchnięcie, po czym skierowałem się w stronę drzwi. 

Amelia

             Schowałam twarz w dłoniach, kiedy Justin tylko opuścił mój pokój. Wybuchnęłam płaczem, jednocześnie przymykając oczy. Czułam jak kryształowe łzy spływały po moich policzkach. Chciałam nad tym zapanować, ale nie umiałam, to było silniejsze ode mnie. Bieber ma tupet. Najpierw mnie pieprzy bez pozwolenia, robi mi dziecko, a teraz gdy przejrzał na oczy, to stara mi się przemówić do rozsądku. Był śmieszny myśląc, że wychowam to dziecko. Jednak najgorsze było to, że nie miałam pieniędzy na aborcję. 
            Przecierając mokre policzki od łez podniosłam się z łóżka. Weszłam do łazienki, gdzie obmyłam zimną wodę swoją twarz. Nie spojrzałam nawet w lustro, ponieważ brzydziłam się samą sobą. Czułam się brudna, jak dziwka. Wyszłam z łazienki, a następnie zeszłam na dół po schodach. Jak się nie myliłam, to cała ekipa tam siedziała, oprócz Justina. Szczęście od Boga.
            - Jak się czujesz? - zapytała z troską w głosie Serena, a ja wzruszyłam ramionami i westchnęłam. 
            - Mam do was prośbę.. - zaczęłam nie wiedząc jak zacząć. - Moglibyście mi pożyczyć pieniędzy na aborcję? Ja naprawdę nie chcę tego dziecka, a sama nie mam aż takiej kwoty.. Proszę pomóżcie mi. - czułam jak mój głos drży, a do oczu napływają łzy. Oni byli moją jedyną deską ratunku.

~ * ~ 

Cześć! Rozdział pozostawiam wam do oceny. Dziękuję za te 16 komentarzy pod ostatnim wpisem. Po za tym opowiadanie ma już ponad 11 tysięcy wyświetleń wOOOOW! Niewiarygodne, nie sądziłam, że moje ff kiedykolwiek będzie tak często odwiedzane. D z i ę k u j ę ! 

Skomentowanie zajmujcie ci niecałą minutę, a daje mi to wielką motywację do dalszego pisania:) 

sobota, 29 marca 2014

#07 - "Sranie w banie."

            Ze stanu nieważkości wyrywały mnie delikatne uderzenia na moich policzkach. Nie dawały mi one spokoju i wiedziałam, że dopóki nie otworzę oczu, to nie przestaną. Podobał mi się taki stan. Nic się nie liczyło, wszystko straciło jakiekolwiek znaczenie. Problemy, zmartwienia, zeszły na drugi tor, nie zajmowały już moich myśli. Jednak mimo wszystko wiedziałam, że w końcu będę musiała zmierzyć się z rzeczywistością. Chociaż nie powiem, bo wolałabym mieć tak wyjebane na wszystko już do końca mojego życia.
            Niechętnie uniosłam powieki do góry i niemal od razu tego pożałowałam. Promienie słońca, które dochodziły zza okna, uderzyły w moją twarz oślepiając mnie. Skrzywiłam się, jednocześnie czując jak moje oczy przyzwyczają się powoli do ostrości światła. 
            - Amy, dobrze się czujesz? - usłyszałam głos Ryana, który się nade mną nachylał. Oprócz niego to samo robiła Serena i Christian.. a Justin stał przy oknie i nad czymś uparcie rozmyślał. 
            - Tak, tak.. Po prostu jestem przemęczona. - wymamrotałam słabym tonem głosu, po czym podparłam się o łokciach. Co prawda czułam się koszmarnie, ponieważ w głowie mi się kręciło i miałam wrażenie, że zaraz zwymiotuję. 
            - Przemęczona? - parsknął Christian, a ja zmarszczyłam brwi powodując, że na moim czole pojawiła się charakterystyczna zmarszczka. - Po szkole zamykasz się w swoim pokoju i siedzisz tam cały dzień. No chyba, że jesteś jakąś super-bohaterką i ratujesz świat. - zironizował, a ja przewróciłam oczami. Wiedziałam, że ma rację, jednak nie mogłam się do tego przyznać. Tak byłam zmęczona, ale psychicznie, nie fizycznie. Jedynie co robiłam, to leżałam na łóżku i płakałam, myślałam o tym co się stało podczas tego miesiąca. Nie wychodziłam z domu, ponieważ nie widziałam sensu. Philip nie raz już mnie zapraszał na kawę, czy pizzę, ale odmawiałam.. Nie chciałam mieć chłopaka, ponieważ się boję tej płci. Wiem, że nie każdy jest taki jak Justin.. Ale jeśli ktoś raz skrzywdzi cię w tak brutalny sposób, to lęk pozostaje na całe życie. 
            - Myślę, że to moja pieprzona sprawa co robię w swoim pokoju. - powiedziałam, po czym ignorując zawroty głowy podniosłam się z łóżka. 
            - Nie musisz na mnie warczeć. - burknął chłopak, a ja już nic nie powiedziałam. Nie chciałam się z nim kłócić, ponieważ mimo wszystko go polubiłam. 
            - Ale powinnaś iść do lekarza. - dodała Serena, kiedy tylko chciałam wyjść już z salonu. 
            - Nie mówcie mi co mam robić, bo i tak tego nie zrobię. Jeśli naprawdę wam na mnie zależy i chcecie dla mnie jak najlepiej, to o nic pytajcie. Proszę.. - powiedziałam czując jak gula w gardle mi rośnie. Widząc, że żadne z nich nie ma nic do dodania, to wyszłam z salonu, a następnie z mieszkania. 

* 

            - Jeśli nie pójdziesz do lekarza, to sam cię tam zawiozę. - syknął Ryan, kiedy oboje przekroczyliśmy próg kuchni. Wszyscy na nas spojrzeli, a ja spuściłam głowę. Zimny wzrok Justina powodował na moim ciele dreszcze. Minął tydzień od naszej ostatniej rozmowy i ani razu nie przyszedł do mojego pokoju, a z cztery razy zostaliśmy sami w domu. Nie łudziłam się, że coś zrozumiał, ale cieszyłam się, że postanowił dać mi spokój. 
            - Jeśli mówię, że nic mi nie jest, to nic mi do cholery nie jest. - warknęłam patrząc na przyjaciela. Otóż Ryan odkąd tylko wstałam truł mi dupę, żebym poszła do lekarza. Nie powiem, bo podczas tych siedmiu dni, zemdlałam jeszcze dwa razy. Jednak tak czy siak Ryan nie powinienem mi rozkazywać. 
            - Sranie w banie. - parsknął chłopak, a ja przewróciłam oczami i wrzuciłam do torby jedynie jabłko. - Nie mdleje się bez powodu. 
            - Po prostu zrozum, że się o Ciebie martwimy. - mruknął Christian drapiąc się po karku. Widząc, że Serena otwiera usta by coś powiedzieć, to od razu ją wyprzedziłam.
            - Dobra pójdę, ale chcę, żeby to Serena ze mną poszła. - przegryzłam dolną wargę poddając się. Wiedziałam, ze gdybym się nie zgodziła, to marudziliby mi tak przez cały weekend. Dlatego dla świętego spokoju już wolałam tam pójść i udowodnić im, że mam rację.

Justin

            Siedziałem z chłopakami w salonie i oglądaliśmy jakiś nudny film. W sumie, to oni go oglądali, ponieważ ja myślami byłem w zupełnie innym świecie. Nie mogłem znieść myśli, że doprowadziłem dziewczynę do takiego stanu, w jakim jest teraz Amelia. To wszystko moja wina. Nie mogłem patrzeć w lustro za to, że robiłem jej krzywdę. Nie umiałem wyjaśnić dlaczego, to zrobiłem.. Żadne wytłumaczenie nie usprawiedliwią tego, że notorycznie gwałciłem niewinną dziewczynę. Nie raz chciałem iść i ją przeprosić, jednak zaraz uświadamiałem sobie, że żadne słowa nie sprawią, że ona mi wybaczy. Musiałbym chyba wynaleźć jakieś wehikuł czasu i cofnąć się o pieprzony miesiąc. 
            Z rozmyślań wyrwało mnie to, że ktoś szturchnął mnie w ramię. Zamrugałem parę razy powiekami, a następnie napotkałem spojrzenie Ryana, który najwyraźniej coś do mnie gadał. 
            - Już jesteś tu z nami? - uniósł brwi, a ja skinąłem głową i odwróciłem od niego wzrok. - Więc powiedz mi stary, co się stało między tobą, a Amy. - dodał, a raczej zażądał. Mój żołądek nieprzyjemnie się ścisnął, a serce wywinęło fikołka do tyłu.
            - Myślę, że to sprawa między mną, a nią. - mruknąłem. Ryan, ani nikt inny nie mógł się dowiedzieć o tym co jej robiłem. Przecież to by mnie wpakowało do więzienia. 
            - Ale ja obiecałem jej rodzicom, że w Nowym Jorku się nic jej nie stanie. Na początku mieliście dobry kontakt, nagle przestaliście się do siebie odzywać, traktujecie się jak powietrze, a to się wiąże z tym, że Amelka się zmieniła o 180 stopni. Więc jestem pewny na 95% że to twoja wina. - powiedział przez zaciśnięte zęby, a ja patrzyłem na niego niewzruszony. Chociaż tak naprawdę w środku, to trzęsłem się jak mała dziewczynka. O'Connel był bardzo bliski poznania prawdy, wiedział, że to wszystko moja wina. Zapomniałem o tym, że on jest tak cholernie spostrzegawczy i bystry.
            - Co ty pieprzysz? - powiedziałem, po czym spojrzałem na chłopaka ze szeroko otwartymi oczami. - Okej, dobra, spoko przyznaję się, że ja i Amelka nie mamy pozytywnych stosunków.. Ale naprawdę mnie posądzasz o to, że ja mógłbym jej coś robić? Myślałem, że znam nie lepiej Ryan. - koniuszkiem języka nawilżyłem moje suche wargi czując, że moje serce zaraz wyskoczy mi z klatki piersiowej. Chłopak otwierał usta, żeby coś powiedzieć, ale do domu wpadła roztrzęsiona Amelka, która od razu wbiegła po schodach do góry. Za nią weszła również w podobnym stanie Serena, która chwyciła Ryana za dłoń powstrzymując go tym samym przed tym, żeby nie poszedł do Amelki. 
            - Co się stało? - zapytał się Christian, który postanowił przerwać tą ciszę. 
            - Ona jest w ciąży.. - powiedziała cicho, a ja zamarłem. Błagam niech to będzie sen.. 

~ * ~

Rozdział koszmarny. Jestem chora, nos mam tak zatkany, że to masakra.. Ale nie chciałam was zawieść i musiałam coś napisać. Chociaż nie wiem co jest gorsze nie dostanie rozdziału, czy to co naskrobałam. Odchodząc od tematu, to dwie z was zgadły co Amelce dolega. Gratuluję XDDD 

Jeśli przeczytałaś, to zostaw komentarz. Ci to zajmuje 5 sekund, a mi daje dużą motywację. 

piątek, 21 marca 2014

#06 - "Jeśli mnie dotkniesz, to zacznę krzyczeć."

            Minął miesiąc. Pieprzone cztery tygodnie poprzez które moje życie zmieniło się w istne piekło. Jeśli myślicie, że na tamtym razie się skończyło, to jesteście w grubym błędzie. Justin wykorzystywał każdą sytuację, kiedy tylko zostawaliśmy sami. Traktował mnie jak zwykłą dziwkę, zabawkę. Śmiał się z moich łez, blizn, które zaczęły pojawiać się coraz częściej na moich rękach. On zniszczył mi psychikę, już nie byłam tą samą dziewczyną co wcześniej. Za każdym razem gdy wychodził spełniony z mojego pokoju, to ja szłam do łazienki i się cięłam. To dawało mi ukojenie, sprawiało, że aż tak bardzo nie czułam się jak dziwka, którą tak czy siak byłam. Przecież już nawet nie staram mu się wyrwać. Jestem jak pieprzona marionetka w jego rękach, z którą mógł zrobić co tylko zapragnie. Nie widziałam sensu w tym, żeby się przed nim bronić, bo wtedy było tylko gorzej. Robił to mocniej, brutalniej i kazał robić sobie różne rzeczy, które mnie obrzydzały. Dlatego wolałam być grzeczna i pozwolić mu zrobić to co chciał. W sumie żadnemu chłopakowi nie dawałam się dotknąć. Gdy Ryan, Christian, czy Philip mnie dotknęli, przytulili, to ja od nich odskakiwałam jak poparzona. Nienawidziłam męskiego dotyku. Wiedziałam, że oni nie są tacy jak Justin, ale cholera nie umiem im tak po prostu zaufać. Ostatnimi dniami myślę coraz częściej, żeby wrócić do Bostonu, do mojego domu.. I się odciąć od Bieber'a. Wiedziałam, że tutaj była szkoła o której marzyłam przez całe życie, ale przez nią poznałam potwora, który mnie zniszczył. Nawet w małym stopniu nie przypominałam tej samej Amelki co miesiąc temu.
            Wierzchem dłoni otarłam moje mokre policzki od łez, po czym powoli wypuściłam powietrze z ust. Czułam się beznadziejnie. Codziennie udaję, że jest wszystko dobrze, a tak naprawdę, to wali mi się cały świat. Wszystkie mury, które postawiłam - zburzyły się w chwili, kiedy Justin mnie po raz pierwszy raz zgwałcił. Teraz moja psychika przypominała ruiny w których kiedyś było pięknie.
            Nagle drzwi od mojego pokoju otworzyły się, a moje serce zabiło dwa razy szybciej. Strach sparaliżował moje całe ciało, że nie mogłam się ruszyć.
            - Amy wszystko gra? - usłyszałam troskliwy głos Ryana. Odetchnęłam z ulgą, ponieważ myślałam, że przyszedł Justin. Naciągnęłam rękawy na moje dłonie, po czym spojrzałam na mojego przyjaciela i delikatnie się uśmiechnęłam.
            - Przecież mówiłam Ci, że tak. - powiedziałam nieco zirytowana. Z jednej strony cieszyłam się, że się o mnie troszczy, ale to było męczące. Wiedziałam, że gdyby Ryan się dowiedział, że jego przyjaciel mnie wykorzystuje, to by było źle. Bardzo źle.
            - Nie kłam mnie do cholery. - warknął wyraźnie zły moimi kłamstwami. Usiadł na łóżku tuż obok mnie, a mój żołądek się nieprzyjemnie przewrócił. - Przecież widzę, że coś się dzieje i chcę Ci pomóc, ale nie rozumiem dlaczego mnie odrzucasz. - powiedział, a ja przegryzłam dolną wargę. Ryan ostrożnie chwycił moją dłoń chcąc dodać mi otuchy, ale było wręcz przeciwnie. Strach wypełnił całe moje ciało, a łzy o mało co nie napłynęły do moich oczu. Wyrwałam dłoń z jego uścisku.
            - Ryan odpuść.. - powiedziałam cicho, ponieważ nie chciałam, żeby usłyszał jak się łamie.
            - Ktoś robi ci krzywdę? Ktoś cię szantażuje? Zastrasza? - zaczął zadawać mi pytania, a ja myślałam, że zeświruję. Był cholernie blisko, ale nie zdawał sobie sprawy, że powód przez który zmieniałam się o 180 stopni jest tuż za ścianą.
            - Nie. - syknęłam. Spojrzałam na Ryana wyraźnie zirytowana jego pytaniami. - Daj mi spokój do cholery, bo i tak nic ze mnie nie wyciągniesz. Nie dotykaj mnie, a najlepiej się nie odzywaj. Proszę cię. - dodałam, a nim chłopak zdążył cokolwiek powiedzieć, to podążyłam do swojej łazienki i zamknęłam się w niej na klucz. Osunęłam się po ścianie i chowając twarz w dłoniach wybuchłam płaczem. Miałam dość.

**

            Wyszłam ze swojego pokoju, a następnie zeszłam po kręconych schodach. W mieszkaniu panowała jeszcze cisza, ponieważ było po szóstej rano, a wszyscy wstają po siódmej. Chciałam iść porobić jakieś zdjęcia, ponieważ musiałam oddać pracę domową na zajęcia. Przekroczyłam próg kuchni, a w tym samym momencie ujrzałam przy stole siedzącego Justina, który jadł płatki. Poczułam jak moje dłonie zaczynają się trząść, a strach przejmuje panowanie nad każdą komórką w moim ciele. Widząc jak Bieber się podnosi z krzesła, to odruchowo zrobiłam krok do tyłu.
            - Jeśli mnie dotkniesz, to zacznę krzyczeć. - zagroziłam, jednocześnie czując jak moja klatka piersiowa niespokojnie unosi się w górę i w dół. Miałam dość tego, że ten sukinsyn mnie wykorzystywał na każdym kroku. Justin się roześmiał swoim gorzkim śmiechem, a ja poczułam jak nieprzyjemne dreszcze przechodzą po mojej skórze.
            - Jakoś nie mam się ochoty z tobą pieprzyć, bo mi się znudziłaś. Nie jesteś ani trochę ciekawa. - powiedział pewnym siebie głosem, jednocześnie uśmiechając się do mnie w ten ohydny sposób. Gdy go pierwszy raz zobaczyłam ten uśmiech, to spowodował motyle w moim brzuchu.. Teraz mogę śmiało powiedzieć, że go nienawidzę.
            - Skoro nie jestem ciekawa, to po co mnie wykorzystujesz? - warknęłam. Byłam mile zaskoczona, że nie bałam się do niego tak odezwać. Wiedziałam bowiem, że mi nic nie zrobi.. Chociaż później, to nic nie wiadomo. Nagle poczułam jak Justin mocno chwyta mój nadgarstek, a następnie pcha na ścianę tuż zza mną. Powstrzymałam łzy, które cisnęły się do moich oczu.
            - Grzeczniej suko, bo tego pożałujesz. - syknął tuż do mojego ucha. Przełknęłam ślinę ignorując gulę w moim gardle, która się pojawiła tuż po jego słowach. - Jeśli piśniesz Ryan'owi słówko o tym co Ci robiłem, to tak cię urządzę, że odechce ci się wszystko. - warknął, a następnie zrobił krok do tyłu, jednocześnie wypuszczając ze swojego żelaznego mój nadgarstek. - Zrozumiałaś?
            - T-tak.. - wyjąkałam, po czym spuściłam głową czując jak łzy napływają do moich oczu. W jednej chwili cała moja pewność siebie zniknęła, zupełnie tak jak bańka mydlana. Nienawidziłam tego, że czułam się przy Justinie jak śmieć, którego w każdym momencie może zdeptać.
            - Cieszę się. - uśmiechnął się cynicznie w moją stronę. Widząc, że Bieber już nie ma nic do dodania, to opuściłam kuchnię. Na nogi ubrałam buty, jednocześnie czując jak zaczyna mi się kręcić w głowie. Zignorowałam to, ponieważ w ostatnim czasie miałam tak często. To pewnie przez ten cały stres, pomyślałam. Gdy podeszłam do wieszaka po kurtkę, to cały obraz przede mną zaczął się rozmazywać, a następnie pokrywał się ciemnością i już po chwili poczułam jak moje ciało zderza się zimną posadzką.

~ * ~

Chejka kochani! Z rozdziału wycięłam jedną scenę, ponieważ stwierdziłam, że może zostawię ją na później, ale to jeszcze się zobaczy:) Mam nadzieję, że się spodobało.
CZYTASZ = KOMENTUJESZ, BO TO NAPRAWDĘ DODAJE MI MOTYWACJĘ DO DALSZEGO PISANIA. 

piątek, 14 marca 2014

#05 - "Jesteś pewna, że wszystko gra?"

            - Nie powinnaś była tego robić. - wycedził przez zaciśnięte usta, a ja miałam wrażenie, że serce zaraz mi wyskoczy z klatki piersiowej. Bałam się go. Cholera, kto by na moim miejscu się nie bał? Nagle poczułam jak Justin zerwa ze mnie koszulkę odsłaniając pól mojego ciała. Wiedziałam, że bluzka pójdzie już do śmieci, ponieważ usłyszałam jak materiał się rozerwał. Moje nadgarstki zostały zamknięte w jednym, mocnym uścisku, a w tym samym momencie Bieber przyssał się do skóry na mojej szyi. Pisnęłam cicho pod nosem, jednocześnie czując jak do oczu napływają mi  łzy.
            - Justin puść mnie.. - powiedziałam, a niemalże poprosiłam. Wiedziałam, że jeszcze chwila, a kryształowe łzy zaczną spływać po moich policzkach. Chłopak nic nie robił sobie z moich słów, tylko nadal całował moją szyję, oraz rozpinał rozporek od spodni.
            - Shh to nie będzie boleć, obiecuję. - spojrzał na mnie, a następnie uśmiechnął się w ten sposób, który zawsze powodował, że moje serce biło szybciej. Teraz oficjalnie mogę stwierdzić, że ten uśmiech będzie mi się tylko kojarzył z tą okropną chwilą.

**

             Plecami oparłam się o ściankę prysznicową, jednocześnie czując jak moje łzy mieszają się z wodą. Przed oczami przewijały mi się obrazy z tej feralnej nocy. On mnie zgwałcił. Chłopak z którym świetnie się dogadywałam, umiał mnie rozbawić i spowodować uśmiech na mojej twarzy.. Zgwałcił mnie. Całą noc nie spałam, tylko płakałam w poduszkę. Głównie dobrze mogłabym wrócić do domu, ale wtedy by wszyscy się pytali, co się stało. Nie chciałam im mówić, że Justin wykorzystał mnie seksualnie. Po za tym powiedział, że jeśli komuś pisnę słówko, to ostro tego pożałuję. Cholera ten chłopak był w stanie mnie zgwałcić, oraz śmiać się z moich łez, więc nie miałam pojęcia na co jeszcze go stać.
            Wyszłam spod prysznica, a następnie wytarłam ręcznikiem swoje ciało. Ubrałam się w pierwsze lepsze rzeczy, które wyjęłam z szafy i zrobiłam szybki makijaż. Nie mogłam patrzeć w swoje lustrzane odbicie. Czułam się brudna, miałam wrażenie, że jestem dziwką. Dobrze, że nie spuścił mi się na mordę i rzucił pieniędzy na łóżko, pomyślałam i prychnęłam. Wyszłam z łazienki, po czym chwyciłam torbę z łóżka i zeszłam na dół po schodach. Chciałam udawać, że jest wszystko dobrze, ale gdy tylko przekroczyłam próg kuchni, to poczułam na sobie palące spojrzenie Justina. Myślałam, że serce mi wyskoczy z klatki piersiowej.
            - Amy wszystko dobrze? - usłyszałam troskliwy głos Ryana. Zapomniałam, że on mnie zna jak własną kieszeń!
            - Tak, tylko po prostu się nie wyspałam. - wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się do niego sztucznie. Wyglądał tak jakby to kupił, więc w duchu odetchnęłam z wyraźną ulgą. Starałam się opanować drżenie moich rąk, ale to nie było wcale takie łatwe. Czułam jak Bieber się na mnie patrzy, śledzi każdy mój ruch jak jakiś psychopata.
            - Może Justin cię podwiezie do szkoły? - zaproponował Christian, który właśnie jadł płatki śniadaniowe. Przełknęłam nerwowo ślinę.
            - Przejdę się. - odpowiedziałam pewnie. Nawet mi się nie śniło, żeby wsiąść z tym gwałcicielem do samochodu.
            - Ale zza oknem pada śnieg. - odezwała się Serena, a ja momentalnie spojrzałam zza okno. Miała rację. Śnieg prószył niemiłosiernie, ale nawet on nie zmusi mnie, żebym wsiadła z tym idiotą do jednego auta.
            - To co? Trochę ruchu mi nie zaszkodzi. - uśmiechnęłam się do nich sztucznie, po czym chwyciłam jabłko i wrzuciłam je do torby. Ryan patrzył na mnie podejrzliwie, jakby wiedział, że coś kręcę. Ba, że to wiedział! Zna mnie niemalże całe życie, więc zdążył się nauczyć tych wszystkich moich sztuczek.
            - Jesteś pewna, że wszystko gra?  - zapytał się O'Connel, a ja przewróciłam oczami i spojrzałam na niego wymownie.
            - Tak. Jezu dajcie mi spokój. - mruknęłam, a następnie nie czekając aż coś powiedzą wyszłam z kuchni, a następnie ubrałam kurtkę i buty. Gdy tylko wyszłam z mieszkania, to trzasnęłam drzwiami by wiedzieli, że na pewno wyszłam. W Nowym Jorku podobno miałam nic mieć żadnych problemów.. Myliłam się, bo w tym pieprzonym mieście mój świat się zawalił.

**

            Weszłam spóźniona do klasy, jednocześnie mrucząc pod nosem przeprosiny. Pójście na pieszo do szkoły nie był wcale dobrym pomysłem, ale wszystko było lepsze, niż jechanie z Justinem jednym samochodem. Wiedziałam, że wtedy by na pewno znowu wykorzystał sytuację i znowu mnie przeleciał. Rano w kuchni czułam na sobie jego obleśne spojrzenie, który studiował każdy detal mojego ciała.. Innymi słowami, to mnie rozbierał wzrokiem. Cholernie bałam się momentu, kiedy znowu zostaniemy sami w domu, a wiedziałam, że to się stanie naprawdę naprawdę szybko. Ryan uczęszczał na studia, ale zaraz po nich od razu jechał do swojej dziewczyny. Serena miała również studia, ale i też pracę dorywczą.. A Christian zaś tylko pracę. Cała trójka wracała późno, co mnie nie uszczęśliwiało.
            Szybko zajęłam miejsce w wolnej ławce, a następnie się wypakowałam. Drzwi od sali się otworzyły, a w tym samym momencie wszedł Philip. Przegryzłam dolną wargę, jednocześnie czując jak moje kąciki ust usiłują się podnieść do góry. Lubiłam tego chłopaka mimo, że znałam go dopiero jeden dzień. W chwili kiedy krzesło się odsunęło tuż obok mnie, to miałam wrażenie, że serce mi zaraz wyskoczy z klatki piersiowej. Czułam się jak jakaś czternastolatka, która się podkochuje w swoim koledze z klasy.
            - Cześć. - szepnął cicho Philip, a ja na niego spojrzałam i przegryzłam dolną wargę.
            - Hej. - przywitałam się, po czym założyłam kosmyk moich włosów za ucho. Czułam na sobie jego spojrzenie, a niemiły dreszcz przeszedł przez moje ciało. Nienawidziłam jak ktoś się na mnie patrzył, a po ostatniej nocy, to już szczególnie. Moje ręce zaczęły się trząść, a łzy usiłowały napłynąć do moich oczu. Wszystkie chwile, jego słowa z poprzedniej nocy zaczęły się przewijać przed moimi oczami. Czy to już zawsze będzie mi się przypominać w najmniej odpowiednim momencie?
            - Wszystko w porządku? - zapytał się Philip, a ja skinęłam głową, ale łza, która spłynęła po mim policzku zdradziła mnie. - Amy widzę.. - dodał, po czym chwycił moją dłoń. Od razu wyrwałam mu ją jak poparzona. Bałam się, że on również zrobi mi krzywdę..
            - Nie dotykaj mnie. - warknęłam, po czym odwróciłam głowę w przeciwną stronę. Wszyscy chłopacy są tacy sami, chcą tylko mojego ciała, a nie czegoś więcej.

~ * ~
Tak, tak wiem rozdział do dupy. Jednak wydaje mi się, że następny rozdział będzie ciekawszy od tego. Dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnim rozdziałem, one serio motywują do dalszego pisania.. Także tego K O M E N TU J, BO TO MNIE M O T Y W U J E DO DALSZEGO PISANIA!

piątek, 7 marca 2014

#04 - Jeśli masz chcice, to do kurwy nędzy idź do burdelu."

            Na szczęście ktoś zauważył, że winda się zepsuła i dość szybko przybyli nam na pomoc. Nie powiem, bo byłam naprawdę przerażona. Sama nie wiem czy tym, że to pieprzone pudło stanęło, czy tym, że Justin prawie zemdlał. Ja teraz mówię serio! Był tak cholernie blady, a ręce mu się trzęsły jak przy chorobie Parkinsona. Miałam wyrzuty sumienia, że zaciągnęłam go do windy. Przeze mnie przeżył traumę, dlatego obiecałam mu, że gdy skończę wykłady, a on pracę, to zabiorę go na kawę. Co prawda Justin cały czas mi powtarzał, że to nie moja wina i mam tego nie wyolbrzymiać, ale ja tak nie umiałam. Gdybyście tylko go tam zobaczyli, to wam również byłoby głupio. Uwierzcie mi. 
            Weszłam po marmurowych schodach, jednocześnie wymijając grupkę jakiś dziewczyn, które stały centralnie przed nimi. Naprawdę nie mają gdzie rozmawiać? Zacisnęłam usta w wąską linię, jednocześnie powstrzymując się przed ciętym komentarzem. Może i byłam spokojna, oraz nieśmiała, ale przez tą sytuację w windzie byłam nieco zirytowana i roztargniona. Z torby wyjęłam kartkę na której było napisane w której sali mam wykład. Stanęłam przed odpowiednimi drzwiami, jednocześnie opierając się tyłem o parapet. Swoimi niebieskimi tęczówkami zaczęłam lustrować wszystko co znajdowało się wokół mnie, oraz kiwałam subtelnie głową w rytm piosenki, która leciała mi w słuchawkach. Nagle zobaczyłam jak w moją stronę zmierza wysoki chłopak. Miałam metr pięćdziesiąt dziewięć, więc w sumie wszyscy byli dla mnie wielcy. Zawsze ze śmiechem pytałam się mojego taty, dlaczego spłodził taki małe coś, a on rozbawiony odpowiadał, że pewnie mnie w szpitalu podmienili. W duchu uśmiechnęłam się na to wspomnienie. Z moim tatą miałam naprawdę bardzo dobry kontakt, więc mimo, że byłam dopiero tutaj drugi dzień, to już za nim tęskniłam. Jednak wracając do tego chłopaka, to oparł się o parapet obok mnie. Przegryzłam dolną wargę nie wiedząc co zrobić. Zagadać? Cholera nie umiem! Zaliczam się do osób, które są nieśmiałe, więc nie ma opcji, żebym się pierwsza do niego odezwała. Nagle zobaczyłam jak wargi nieznajomego się poruszają, więc od razu zdjęłam słuchawki i spojrzałam na niego przepraszająco.
            - Cześć. - powtórzył śmiejąc się cicho. - Jestem Philip, a ty? - uniósł swoją brew, a ja przez chwilę patrzyłam w jego niebieskie oczy, które hipnotyzowały, jak cholera. 
- Amelia, ale mów mi Amy. - powiedziałam, po czym spuściłam zażenowana wzrok na swoje białe buty. Przegryzłam wnętrze policzka, jednocześnie czując jak moje policzki przybierają czerwony kolor pod wpływem intensywnego spojrzenia Philipa. 
            - Zgaduję, że również zaczynasz studiować fotografię? - zapytał, a ja w duchu mu podziękowałam, że podtrzymał rozmowę. 
            - Tak, to moja pasja odkąd pamiętam i zawsze chciałam iść w tym kierunku. - przyznałam, po czym poprawiłam torbę, która zsunęła się z mojego ramienia. - A ty? - spojrzałam na chłopaka, ale zaraz i tak odwróciłam wzrok. Jak ja nienawidzę tego, że jestem taka nieśmiała! 
            - Tak samo. Chodź, bo nauczyciel przyszedł. - powiedział i skinął podbródkiem na drzwi, które otworzył mężczyzna w średnim wieku. Schowałam słuchawki do torby, a następnie nie czekając na mojego nowego kolegę weszłam do sali. Usiadłam w przedostatniej ławce obok okna, po czym wyjęłam notatnik i długopis. Nagle krzesło się obok mnie odsunęło, a gdy odwróciłam głowę by spojrzeć kto usiadł obok mnie, to ujrzałam Philipa. Musiałam powstrzymać głupi uśmiech, który cisnął się na moją twarz. 
            - A ktoś pozwolił Ci tutaj usiąść? - zapytałam unosząc brew, po czym spojrzałam na blondyna. Zdezorientowanie wymalowało się na twarzy chłopaka. No tak jeszcze parę minut temu bałam się na niego spojrzeć, a teraz sama z siebie rozpoczynam rozmowę. Mojej psychiki nie da się zrozumieć, po prostu. 
            - Sam sobie pozwoliłem. - wzruszył ramionami, a bezczelny uśmieszek rozprzestrzenił się na jego ustach. Przewróciłam figlarnie oczami. 
            - Niech Ci będzie, ale jak będziesz mi przeszkadzał, to obiecuję, że zaprzyjaźnisz się z tą podłogą. - powiedziałam całkiem poważnie, jednocześnie wskazując na parkiet. Po chwili oboje parsknęliśmy śmiechem, przez co dostaliśmy ochrzan od wykładowcy.  

**

            Tak jak obiecałam Justinowi, to zabrałam go na kawę do Starbucksa. Spędziliśmy ze sobą miło czas, a tematy nam się nie kończyły. Z pozoru byliśmy różni, ale tak naprawdę, to bardzo dużo rzeczy nas łączyło. W końcu on, to typowy beztroski chłopak, który ma wszystko za przeproszeniem w dupie, a ja nieśmiała i spokojna dziewczyna, która lubi się powygłupiać. Do tego Bieber był bardzo przystojny. Zauważyłam, że dziewczyny na mieście niemalże pożerały go wzrokiem. Naprawdę nie rozumiałam dlaczego nikogo nie ma, ale gdy zawsze poruszałam ten temat, to on go zmieniał. Nie lubił o tym rozmawiać, ale nie chciałam naciskać. Może sam się przełamie i kiedyś mi opowie? Kto wie, nie wiadomo co los dla mnie przygotował. Jednak mam nadzieję, że będę miała z górki, a nie pod nią. Przyjechałam tutaj by spełniać marzenia, a nie zmagać się z problemami. 
            Weszłam do swojego pokoju, jednocześnie śmiejąc się z kolejnych słów Justina. On wygadywał takie bzdury, że to mała głowa. Zastanawiałam się, czy on na serio jest takim idiotą, czy tylko takiego udaje. To było nie do odgadnięcia, bo miewał chwile, kiedy mówił naprawdę mądre rzeczy, ale po chwili gadał głupoty, że aż nie wiadomo czy się śmiać, czy płakać. 
            - Ale ja mówię serio! - powiedział oburzony chłopak, a ja spojrzałam na niego z uniesionymi brwiami. - Chciałabym mieć cycki. Byłoby co pomacać.. Ciekawe czy jak się biega, to one tak podskakują.. - dodał zamyślając się. Po raz kolejny dzisiejszego dnia wybuchnęłam śmiechem, po czym położyłam się na łóżku i schowałam twarz w dłoniach. 
            - Naprawdę byś macał swoje cycki? - powiedziałam, kiedy się uspokoiłam i spojrzałam na Justina, który położył się obok mnie. - To by było dziwnie. Wyobraź sobie, że jesteś u siebie w pokoju, macasz swoje piersi, a tam ktoś wchodzi.. - przed oczami mi się pojawiła taka scena, więc zaraz szybko pokręciłam głową chcąc odrzucić od siebie, to okropieństwo. 
            - A to niby ja jestem ten głupi. - powiedział z niemałym rozbawieniem, a ja prychnęłam i uderzyłam go w  ramię. - Żartuję. - dodał, po czym się zaśmiał. Odwróciłam głowę w jego stronę, a nasze spojrzenia się skrzyżowały. Zębami chwyciłam moją dolną wargę czując jak moje serce zaczyna bić dwa razy szybciej, a twarz Bieber'a przybliżała się coraz bliżej do mojej. Nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, to jego usta wylądowały na moich. Przez moje ciało przeszedł dreszcz, ale mimo sprzecznych uczuć odwzajemniłam pocałunek. Po paru muśnięciach zaczął on robić się coraz bardziej ostrzejszy, oraz gorętszy. Justin oparł się rękoma tuż obok mojej głowy, a ja poczułam jak swoimi ustami zjeżdża na linię mojej szczęki. Nagle zapaliła mi się czerwona lampka. Znamy się dwa dni, przecież nie dam mu się przelecieć, jeśli nawet on mi się nie podoba! Położyłam ręce na klatce piersiowej Justina i go odepchnęłam, ale on po chwili znowu przyssał się do skóry na mojej szyi. To wyglądało tak jakby do niego nie docierało, że nie chcę się z nim pieprzyć. 
            - Justin nie, nie możemy.. - powiedziałam dosadnym tonem głosu, ale on nie przerywał swojej czynności. - Bieber.. - warknęłam próbując go odepchnąć, ale na nic. Wyglądał tak jakby wpadł w jakiś trans. 
            - Wiem, że też tego chcesz.. Widzę jak na mnie patrzysz, dlatego nie zgrywaj niedostępnej. - mruknął, jednocześnie podwijając moją bokserkę do góry. Moje serce zaczęło dwa razy szybciej bić, a niepokój wypełnił całą moje ciało.
            - Nie wiem co sobie ubzdurałeś w główce, ale jeśli masz chcice, to do kurwy nędzy idź do burdelu. - warknęłam, po czym z wyprostowanej dłoni uderzyłam jego policzek. Bieber od razu przestał całować mój dekolt, tylko spojrzał na mnie pociemniałymi oczami. Dostrzegałam jak jego szczęka jest zaciśnięta, na co przełknęłam niespokojnie ślinę. To był błąd.. Ba wielki błąd. 

~ * ~ 

Jak obiecałam akcja się rozkręca! Ostatnio wymyśliłam ciąg dalszy opowiadania, więc mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu. Jeszcze takiego nie czytałam, więc chyba będzie coś nowego.. Mam nadzieję. Po za tym rozdział nieco szybciej niż zwykle, ale jakoś naszła mnie wena, więc czemu by nie dodać? :) 
CZYTASZ = KOMENTUJESZ 

sobota, 1 marca 2014

#03 "Nie lubię bliskości z nowo poznanymi osobami."

Justin

            Kurwa, kurwa, kurwa. Naprawdę nie wiem co mnie napadło, że odwróciłem tą cholerną głowę. Przestraszyłem Amelkę, teraz pewnie myśli, że jestem tacy jak inni chłopacy. Tylko w tym problem, że ja nie chcę się dobrać do jej majtek. Owszem była ładna, seksowna i dobrze mi się z nią rozmawiało, ale jakoś nie byłbym w stanie ją przelecieć i zostawić. Po pierwsze mieszkamy pod jednym dachem. Po drugie Ryan by mi nogi z dupy powyrywał, a po trzecie.. No dobra nie miałem trzeciego argumentu, ale pracuję nad nim. Tak czy siak chciałem to jakoś naprawić. W końcu nie znamy się nawet jednego dnia, więc nie chce mieć z nią na pieńku. Tym bardziej, że mieszkamy w tym samym miejscu.
            Wszedłem po schodach, a następnie opuszkami palców przejechałem po moich idealnie ułożonych włosach. Stanąłem pod drzwiami od pokoju Amelki, jednocześnie się zastanawiając się czy wejść czy nie. Jednak mimo wszystko nacisnąłem klamkę i wszedłem do środka. W duchu się skarciłam za to, że nie zapukałem. W końcu będzie mogła być na mnie zła za to, że wchodzę do jej pokoju bez pukania. Jednak dziewczyny nie było w pomieszczeniu, ale za to była w łazience. Tak przynajmniej mi się wydawało. No chyba, że ma jakieś super zdolne moce i wyszła oknem. Mogłaby latać.. Nie ja jednak nie należę do normalnych osób, pomyślałem.
            Usiadłem na brzegu łóżka dziewczyny, po czym wzrokiem zacząłem jeździć po pomieszczeniu. Było naprawdę ładne, ale tak czy siak bardziej podobało mi się mój pokój. Było w ciemniejszych kolorach, oraz na ścianie można było ujrzeć duże graffiti.
            - Co ty tutaj robisz? - usłyszałem czyjś głos, który wyrwał mnie z rozmyślań. Zamrugałem parę razy powiekami, po czym koniuszkiem języka oblizałem moje suche wargi. Spojrzałem na Amelię i musiałem się powstrzymać, żeby czasem nie przegryźć dolnej wargi na widok jej seksownych nóg. Stała przy mnie w jedynie za dużej koszulce, która dosięgała jej do połowy ud. Cholera..
            - Przyszedłem pogadać.. - wymamrotałem. - Naprawdę nie wiem co mnie napadło, że przekręciłem tą głowę. Po prostu przepraszam i nie chcę, żeby nasza znajomość się popsuła przez taką głupotę. - wzruszyłem ramionami. Mam nadzieję, że Amelka już nie będzie na mnie zła.
            - Okej ja też przepraszam. - mruknęła i odłożyła kosmetyczkę, oraz ręcznik na komodę. Zajęła miejsce obok mnie, a ja już mogłem poczuć zapach jej szamponu do włosów, oraz żelu pod prysznic. Chyba był truskawkowy, albo malinowy. 
            - Po prostu nie lubię bliskości z nowo poznanymi osobami.. Tym bardziej takiej. - westchnęła, a następnie na mnie spojrzała. W jej niebieskie oczy ślicznie się błyszczały, że aż miałem ochotę w nie patrzeć i patrzeć.
            - Jasne rozumiem, po prostu zapomnijmy o tym. - powiedziałem, po czym posłałem Amy mój uśmiech za milion dolarów, który powalał chyba każdą dziewczynę na kolana.
            - Teraz wybacz Bieber, ale chcę iść spać. Nie jestem zbytnio pozytywnie nastawiona do wstawania rano, także wyjdź. - wskazującym palcem wskazała na drzwi, a ja wysunąłem dolną wargę do przodu. - Z czego to pamiętam, to ty również musisz rano wstać.
            - Ale ja jestem pokojowo nastawiony do takiego wstawania. - pokazałem jej język, a następnie zachichotałem. Amelka jedynie pokręciła głową z wyraźnym rozbawieniem, po czym wskazała palcem na drzwi. Podniosłem się do pozycji stojącej unosząc ręce w geście poddania się i mówiąc “dobranoc” wyszedłem z jej pokoju.

Amelia

            To było naprawdę miłe uczucie, gdy Justin przyszedł i próbował uratować naszą bardzo krótką znajomość. Jednak mimo wszystko nie szukam chłopaka, a wiem, że on również nie patrzy na mnie jak na kogoś więcej. Po prostu chce być w pozytywnych stosunkach ze wszystkimi współlokatorami i już. Nie powiem, bo na początku byłam zła o tym pocałunek.. O ile można to w ogóle nazwać pocałunkami. Jedynie ja niechcący dotknęłam jego ust swoimi ustami, a on po prostu je musnął.. Nie dobra, to jednak pocałunek.
            Wyszłam spod prysznica, po czym wytarłam porządnie ciało moim białym ręcznikiem. Założyłam najpierw bieliznę, a następnie białą bokserką, a na biodra wsunęłam czarne marmurki. Włosy pozostawiłam rozpuszczone, więc moje blond loki opadły na ramiona. Następnie zrobiłam sobie kreski czarną kredką pod oczami, a następnie pomalowałam rzęsy mascarą. Usta musnęłam truskawkowym błyszczykiem, po czym spryskałam się jeszcze moim perfumem. Zabrałam wszystkie rzeczy z łazienki i przeniosłam się do mojego pokoju, gdzie odłożyłam kosmetyczkę na komodę. Ubrałam jeszcze czarno-białą bluzę od adidasa, a następnie chwyciłam słuchawki, telefon i torbę, po czym zeszłam na dół po kręconych schodach. Weszłam do kuchni, gdzie jedynie zastałam Justina i Ryana. Widząc, że ten drugi jest skacowany, to zachichotałam.
            - Z czego się cieszysz? - fuknął wyraźnie zły na cały świat. Nie moja wina, że wczoraj się upił jak jakiś piętnastoletni gówniarz.
            - Bo lubię. - mruknęłam i poczochrałam mu jego włosy, które były w zupełnym nie ładzie. Chłopak jedynie przewrócił oczami i upił łyka swojej kawy.
            - Podwieźć cię na uczelnię? - zapytał się mnie Justin, a ja spojrzałam na pogodę zza oknem. Widząc, że na dworze pruszy śnieg, to mimowolnie się skrzywiłam. Nienawidzę zimy. Jest cholernie zimno, trzeba ubierać się się grubo i przeważnie zawsze wywijam orła na schodach. Nie, to nie jest ani trochę śmieszne. Zdecydowanie jestem zwolenniczką wiosny, oraz lata.
            - Jeśli masz czas. - wzruszyłam ramionami, po czym zabrałam Ryan’owi kubek z kawą i upiłam łyka.
            - Naplułem tam. - powiedział mój przyjaciel, a ja spojrzałam na niego chcąc się upewnić czy mówi serio. Mówił prawdę. Od razu oddałam mu kubek i posłałam mu pełne obrzydzenia spojrzenie.
            - Jesteś idiotą. Zachowujesz się gorzej niż dziecko w podstawówce. - fuknęłam, a z jego ust jedynie śmiech. Pokręciłam głową, po czym spojrzałam na rozbawionego Justina. Miałam ochotę im zedrzeć te cholernie uśmieszki z twarzy. - Jedziemy? Nie chcę spóźnić.
            - Tak, tak chodźmy. - mruknął Bieber, po czym dopił swoją kawę i wyszliśmy oboje w przedpokój. Ubrałam swoją kurtkę, a następnie buty i przewiesiłam przez ramię torbę. Już po chwili wyszliśmy z mieszkania, a następnie skierowaliśmy się w stronę windy. Gdy tylko ruszyła, to ja westchnęłam. Nie wiem czy wspominałam, ale nienawidziłam nią jeździć. W chwili kiedy dostrzegałam, że Justin zrobił się momentalnie blady, to spojrzałam na niego zaniepokojona.
-             Co się dzieje? - zapytałam, ale nie zdążył odpowiedzieć, ponieważ winda stanęła w miejscu robiąc nam “wstrząs”. Nie, nie błagam.
            - Mam klaustrofobię.. - powiedział chłopak. Ja pierdole, to mamy przegwizdane oboje.

~ * ~

Tadam! Wiem, że nudny, a obiecałam, że będzie ciekawy. Jak widać nie jestem dobra w dotrzymywaniu obietnic:( Ale myślę, że jakoś niezadługo powinno się coś dziać. Mam nadzieję, bo inaczej Was zanudzę.
CZYTASZ = KOMENTUJ. DLA CIEBIE PARĘ SEKUND, A MOTYWUJE MNIE DO DALSZEGO PISANIA.

Szablon by Selly